Osoby związane z Dorzeczem Prądnika

|  Osoby | Obiekty | Galeria foto |

A | B | CD | F | GH | I | JK | L | ŁM | N | OP | R | SŚ | T | UW | Z | Ż |

A

Albert Brat (Adam Chmielowski) - ur. w 1845 r. w Igołomii k. Krakowa. Uczestnik powstania 1863 r. (w bitwie pod Mełchowem traci nogę). W 1884 r. przyjeżdża do Krakowa. Będąc już dojrzałym i cenionym malarzem, porzuca swój zawód, by oddać się działalności na rzecz ubogich. W 1887 r. składa śluby zakonne, dając tym początek nowemu zgromadzeniu Braci Posługujących Ubogim (Albertynów). W 1891 zakłada zgromadzenie żeńskie ss. Albertynek. W 1902 r. mianuje na pierwszą ich przełożoną generalną s. Bernardynę (Marię Jabłońską). Umiera w Krakowie, w opinii Świętości, w dniu 25.XII.1916 r. i zostaje pochowany na cmentarzu Rakowickim. W roku 1949 jego szczątki zostają przeniesione do kruchty kościoła Karmelitów Bosych przy ul. Rakowickiej, a w 1983 - do kościoła "Ecce Homo" s.s. Albertynek, przy ul. Woronicza (Prądnik Czerwony), gdzie spoczywają w metalowej trumnie w ołtarzu głównym. Kard. Karol Wojtyła poświęca tej postaci sztukę teatralną pt. "Brat naszego Boga". Kanonizowany w Rzymie 12 XI 1989 r.  Więcej ... 

B

Bajer Andrzej, ks. - ur. w Wiśniowej; czwarty z kolei proboszcz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym, pełniący swą funkcję w latach 1942-77 (nastał po zamordowanym w Oświęcimiu ks. Władysławie Mólu). Od 1966 r. - prałat. Kapłan, który w ciągu 35-ciu lat przebywania na Prądniku, zapisał się w pamięci parafian jako człowiek wielkiego serca, dobroci i mimo ciężkich czasów dla Kościoła, "...całkowicie oddany sprawie Bożej".  Prawie 20 lat toczył prawdziwy bój z władzami miasta, o wybudowanie w miejsce coraz bardziej ciasnego, starego, drewnianego - nowego, większego kościoła P.J. Dobrego Pasterza. Gdy w 1974 r. marzeniom jego stało się zadość, podczas pierwszej Mszy św. odprawianej w poświęconych, surowych murach obecnej świątyni, "...głos łamał mu się ze wzruszenia, a z oczu ciekły łzy radości". Zmarł 28.IV.1977 r. i został pochowany w grobowcu duchowieństwa, na cmentarzu parafialnym. Obecnie, szczątki doczesne ks. Andrzeja Bajera spoczywają w krypcie kościoła P.J. Dobrego Pasterza - kościoła, który stał się dziełem jego życia.

Bajer Julian, ks. - ur. w  Wiśniowej, bratanek ks. Andrzeja Bajera, długoletniego proboszcza parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Od 1971 r., wobec pogarszającego się stanu zdrowia stryja, pomaga mu, a po śmierci tamtego, sam prowadzi budowę nowego kościoła Dobrego Pasterza i do 1979 r. pełni funkcję proboszcza tejże parafii. Wykańcza w stanie surowym gmach kościoła i wyposaża go w nowe, piszczałkowe, początkowo  21-głosowe organy krakowskiej firmy "Siedlar". Podczas I pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski (1979), jest koordynatorem prac przygotowawczych do Mszy św. papieskiej na krakowskich Błoniach. Zaraz potem zostaje przeniesiony na probostwo do Jaworzna, gdzie również buduje nowy kościół i przebywa tam do dziś. Mimo nieukrywanego sentymentu do Czerwonego Prądnika i Prądniczan lat 70-tych, kiedy to ich życie było częściowo i jego, częściej go można spotkać w stronach rodzinnych niż w prądnickiej parafii, gdzie od 1979 r. pokazał się zaledwie kilka razy.

Baran Ignacy - ur. w Sieprawiu artysta muzyk; długoletni organista (od 1944 r.) i dyrygent chóru "Celesta" w parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym (od 1946 r.), twórca zespołu mieszanego (1948); autor licznych utworów i opracowań utworów muzyki kościelnej; nauczyciel w Gimnazjum św. Jacka, Technikum Melioracji Wodnych i Seminarium Duchownym w Krakowie. Umiera nagle jesienią 1978 r. w wieku 55 lat, pozostawiając żonę i trójkę dzieci. W czasie mszy św. pogrzebowej w kościele parafialnym chór "Celesta" wykonuje jego  "Mszę Żałobną". Trumna z ciałem zostaje przeniesiona na barkach chórzystów na cmentarz parafialny.  W kościele parafialnym, na chórze, znajduje się tabliczka pamiątkowa przypominająca jego postać, ufundowana przez chórzystów "Celesty". Podana na niej data 1942 jest rokiem, w którym Ignacy Baran przybył na Prądnik Czerwony.

Bernardyna s. (Maria Jabłońska) - ur. w 1878 r. w Pizunach k. Narola. W 1896 r. spotkała Brata Alberta, a rok później wstąpiła na drogę zakonną. W 1902 r. Brat Albert mianował ją pierwszą przełożoną generalną s.s. Albertynek, których była współzałożycielką i autorką "Konstytucji Zgromadzenia". Wybierana kilkakrotnie przez kapitułę generalną na przełożoną generalną, funkcję tę piastowała aż do śmierci. Zmarła w opinii świętości 23 września 1940 r., w Domu Głównym na Prądniku Czerwonym. Pochowana została na cmentarzu Rakowickim w ziemnej mogile. Jej szczątki doczesne przeniesiono w 1949 r. do grobowca, a w 1985 r. do sarkofagu w kościele "Ecce Homo", gdzie spoczywają do dziś, przy drzwiach wejściowych od strony ul. Woronicza. Beatyfikowana przez Jana Pawła II w 1987 r.  Więcej ...

Bińczycki Jerzy - ur. w 1937 r. w Witkowicach aktor i reżyser. 1961 ukończył studia na Wydziale Aktorskim krakowskiej PWST. Początkowo pracował w Teatrze Śląskim w Katowicach, a następnie - ponad 30 lat - w krakowskim Starym Teatrze, gdzie był aktorem, a pod koniec życia także dyrektorem naczelnym i artystycznym. Zmarł w 1998 r. w Krakowie. Jego ważniejsze role teatralne i filmowe to: Prozorow w "Trzech siostrach"; Dulski w "Z biegiem lat z biegiem dni"; Wernyhora w "Weselu"; Bogumił Niechcic w "Nocach i dniach"; profesor Wilczur w "Znachorze". W 1997 otrzymał Złotą Maskę - nagrodę dla najpopularniejszego aktora krakowskiego. Szkoła podstawowa, do której uczęszczał (nr 68 w Witkowicach), otrzymała w 2002 r. jego imię.

Boner Jan (zm. w 1523 r.) - z pochodzenia Niemiec (Landau); krakowski kupiec i bankier, rajca miejski, żupnik kopalń soli w Wieliczce, wielkorządca królewski i główny bankier króla Zygmunta Starego. Pomnażając swoje dobra, wykupuje część gruntów prądnickich na ogrody i zbór luterański. Na przestrzeni kolejnych lat Bonerowie są właścicielami wielu majątków, w tym m.in.: Balic, Szczygłowa, Ogrodzieńca, Ojcowa.

Budziłło Jan - autor projektu obecnego ołtarza miedzianego w kościele P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym, konsekrowanego w 1981 r. Znany również jako twórca "fontanny z żaczkiem" stojącej na Pl. Mariackim.

Buszczyńska Konstantowa Jadwiga (+1928) - działaczka katolicka w początkach istnienia parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. W  "Kronice parafii" czytamy: "...Właścicielka obszernego majatku i dworu w Górce Narodowej, działaczka katolicka, członek wydziału Komitetów Parafialnych dla opieki nad ubogimi. Oddała znakomite usługi sprawie Bożej. Większymi kwotami przyczyniła się wraz z całą rodziną Buszczyńskich do budowy kościoła, a następnie pracowała społecznie z wielką gorliwością w naszej parafii. Była przewodniczącą Komitetu Parafialnego dla opieki nad ubogimi, zajmowała się troskliwie ochronką dla małych dzieci, zorganizowała kurs kroju i szycia, kurs gospodarstwa domowego itd. Umarła przed II wojną światową, powszechnie przez wszystkich żałowana. Zasłużyła sobie słusznie na przydomek prawdziwej niewiasty katolickiej."

Buszczyński Konstanty (1856-1921) - hodowca roślin, twórca wysokocukrowych odmian buraka, założyciel spółki hodowli buraka cukrowego i zbóż, przekształconej w firmę "Konstanty Buszczyński" (która działa do II wojny światowej); od 1906 r. prace hodowlane prowadzi w swoim majątku, w Górce Narodowej. W latach 1919-20 organizuje polski konsulat w USA i jest jego pierwszym konsulem. Pod koniec życia przeznacza sporą kwotę pieniędzy na wybudowanie w Prądniku Czerwonym pierwszego kościoła P.J. Dobrego Pasterza (wnosząc 1/4 potrzebnej sumy). Niestety nie było mu dane doczekać świątyni, wybudowanej dopiero dwa lata po jego śmierci. Rodzina Buszczyńskich, mimo to, wspierała materialnie budowę prądnickiego kościoła. Po latach w podupadłym majątku Buszczyńskich zadomowiła się państwowa placówka o nazwie: "Krakowska Hodowla Roślin w Polanowicach z siedzibą w Górce Narodowej", kontynuując tutejsze tradycje w hodowli nasion buraka cukrowego i rzepaku.

C

Cekiera Grzegorz, ks. - z pochodzenia Nowotarżanin. W latach 1968-69 wikariusz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Organizator punktu katechetycznego, a następnie budowniczy kaplicy w Węgrzcach. Od 1976 r. organizator parafii przy Kaplicy Dominikańskiej p.w. Św. Jana Chrzciciela. W 1976 r. składa śluby, że jeśli mimo piętrzących się trudności, uda się zorganizować tu parafię, to co roku będą stąd organizowane pielgrzymki parafian na Jasną Górę. Słowa dotrzymuje do dziś. Pierwszy proboszcz parafii w. Jana Chrzciciela. Budowniczy kościoła Św. Jana Chrzciciela. Od roku 1994 pełni funkcję dziekana; w 1995 r. został prałatem; w 1998 - szefem Komisji d/s Muzyki w Kurii Metropolitalnej. Znany wśród Prądniczan jako człowiek nie oszczędzający się fizycznie, w czasach budowy wszystkich trzech w/w świątyń. Na codzień można go było zobaczyć przyodzianego w roboczy ferszalunek wśród innych robotników budowlanych, dla których mógł być zawsze wzorem pracowitości, poświęcenia i skromności. Do historii Kościoła przejdzie na pewno jako jedyny kapłan katolicki, który 30 lat przejeździł "trabantem".

Cellari (Cellarowie) - wywodząca się z hrabiowskiego rodu Viscontich, rodzina bogatych mieszczan włoskich, zajmujących się kupiectwem. Bracia: Paweł (1532-98) i Andrzej (zm. w 1616) przybyli do Krakowa z Mediolanu wraz z królową Boną w XVI w.; tu stali się posiadaczami kilku pokaźnych kamienic w Krakowie, oraz gruntów w Birkowej, Wysocicach, Sudole oraz na terenie Kawiorów i Prądnika Tynieckiego (stąd nazwa części osady: "Celarowskie"). Na swoim prądnickim gruncie wybudowali letnią rezydencję w postaci renesansowego pałacu Cellarich, który w ciągu stuleci pełnił różne funkcje, a przechodząc z rąk do rąk, po licznych przeróbkach, dotrwał się do dziś, przy ul. Woronicza 10, w postaci zajmowanej przez s.s. Albertynki. Efektowny nagrobek obu braci i ich żon, wykonany z marmuru i piaskowca, znajduje się w kościele Mariackim (którego oni i ich potomkowie byli dobroczyńcami).

Chmielowski Adam Bernard - patrz: Albert Brat

Czarniecki Stefan (1599-1665) - kasztelan kijowski, wojewoda ruski i kijowski, hetman polny koronny. W czasie "potopu" wierny królowi. Podczas oblężenia Krakowa w 1655 r. przez Szwedów, nakazuje spalić przedmieścia Krakowa (w tym zabudowania Prądników), w celu łatwiejszej obserwacji poczynań nieprzyjaciela, oraz utrudnienia mu organizacji bazy wypadowej na miasto. Uczestnik wielu wypraw wojennych na terenie Polski i poza jej granicami. Wzór niezłomności i ofiarności żołnierskiej. Wspomniany w "Mazurku Dąbrowskiego".

Czeszko Józef - architekt; autor projektu kamiennej kaplicy Zmartwychwstania Pańskiego, ufundowanej przez Ludwika Helcla i wybudowanej w 1862 r. na terenie cmentarza Rakowickiego.

D

Dąbrowski Jan Henryk (1755-1818) - generał w powstaniu kościuszkowskim 1794, twórca Legionów Polskich we Włoszech, organizator powstania w Wielkopolsce przeciw Prusakom, uczestnik kampanii w latach 1806, 1809, 1812-14. W 1809 r. gościł wraz z małżonką w pałacu biskupim na Białym Prądniku. Polski hymn narodowy "Mazurek Dąbrowskiego" jest pieśnią Legionów Polskich jemu poświęconą.

Dąbrowski Tadeusz - właściciel znanej firmy ślusarskiej w Górce Narodowej (ul. Kuźnicy Kołłątajowskiej), która w latach siedemdziesiątych wykonała w nowo budowanym kościele P.J. Dobrego Pasterza (w Prądniku Czerwonym) większość ślusarskich prac wykończeniowych. Syn Tadeusza - Andrzej, który przejął po ojcu firmę, jest wykonawcą obecnej dzwonnicy, stojącej przy kościele. Janina - żona Tadeusza - od śmierci męża zajmuje się bezinteresownie prowadzeniem rozliczeń podatkowych i ubezpieczeniowych parafii P.J. Dobrego Pasterza.

Dettloff Łucja Władysława - siostra Karola Dettloffa - właściciela majątku ziemskiego w Chorągwicy, który pod koniec XIX w. pobudował na terenie Prądnika Czerwonego parterowy Dworek Dettloffów (ul. Wileńska 5). Łucja - miłośniczka sztuk pięknych, która zamieszkała tu wraz z bratem i jego rodziną - była inicjatorką spotkań towarzyskich i artystycznych w dworku. Salon Dettloffów gromadził takie postaci jak np.: Lucjan Rydel, Włodzimierz Tetmajer, Wojciech Kossak, Olga Boznańska, Jacek Malczewski. Łucja zmarła w 1935 r.

Dettloff Karol - właściciel majątku ziemskiego w Chorągwicy, który w 1888 r. wybudował na terenie Prądnika Czerwonego parterowy, murowany z cegły tzw. Dworek Dettloffów, o charakterze podmiejskiej willi (ul. Wileńska 5). Tutaj zamieszkał on sam z córkami: Zofią i Anną, oraz siostrą - Łucją Władysławą Dettloff, dzięki której dworek zasłynął w Krakowie. Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim.

Dietl Józef (1804-78) - prof. medycyny, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, w latach 1866-73 prezydent m. Krakowa. Według jego pomysłu zasypano zamulone koryto Starej Wisły na Blichu, gdzie wpadała do niego jedna z odnóg Białuchy (do 1655 r.). W miejscu zasypanego koryta rzecznego powstała najszersza w Krakowie ulica, o szerokości 100m i długości ok.1km, którą nazwano jego imieniem. Pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Długosz Jan (1415-80) - historyk, kanonik krakowski, proboszcz w Raciborowicach, dyplomata; sekretarz i kanclerz biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego; od 1467 r. był wychowawcą synów króla Kazimierza Jagiellończyka. Autor m.in.: "Roczników, czyli kronik sławnego Królestwa Polskiego". Niedługo przed śmiercią, w roku 1480 nabył część gruntów prądnickich, z zamiarem wybudowania na nich klasztoru dla zgromadzenia kontemplacyjnego Kartuzów, którzy w związku z tym przybyli do Krakowa. Z powodu śmierci 65-letniego Długosza, do realizacji zamierzenia nie dochodzi. Grunty zakupione przez niego w Prądniku Tynieckim przechodzą w ręce kapituły sandomierskiej, a w XVII w. odkupują je dominikanie, powiekszając tym samym swoje włości prądnickie. Szczątki doczesne Jana Długosza spoczywają w krypcie kościoła o.o. Paulinów na Skałce.

Dobrowolski Witold, dr - lekarz pełniący w latach 30-tych XX w. bezinteresownie nadzór medyczny nad dziećmi, uczęszczającymi na zajęcia szkolne w Prądniku Czerwonym (za czasów kierownictwa Władysława Sienki). Na tej samej zasadzie dokonywał badań kandydatów do tutejszego oddziału Związku Strzeleckiego, od 1933 r. (t.j. od czasu założenia oddziału). Przez krótki czas był wiceprezesem jego zarządu (IV-IX 1935 r.). Dom, w którym mieszkał, stoi do dziś na rogu al. 29 Listopada i ul. Woronicza.

Drobniak Ludwik, kpt. - Komisarz Rządowy gminy Prądnik Czerwony w latach 1931-35. Inicjator wielu działań społecznych na terenie gminy. Organizowane z jego inicjatywy obchody 3-Majowe w 1931 r. stają się powodem zaistnienia chóru parafialnego przy parafii P.J. Dobrego Pasterza. Z jego polecenia zostaje zburzony, zdewastowany budynek starej, pierwszej, drewnianej szkoły. Jest założycielem prądnickiego oddziału Związku Strzeleckiego (1933 r.) i jego pierwszym prezesem zarządu (do 1935 r.). W uznaniu wyjątkowych zasług dla oddziału, otrzymuje dożywotni tytuł jego Honorowego Prezesa.

Drwal Mieczysław - od 1929 r. nauczyciel szkoły w Prądniku Czerwonym oraz dyrygent (wraz z Wiktorem Kudykiem) szkolnego chóru, mogącego się poszczycić licznymi osiągnięciami na przeglądach  konkursach. Za czasów prezesury kpt. Ludwika Drobniaka (1933-35) był dyrygentem chóru oddziałowego tutejszego Związku Strzeleckiego. Od 1945 r. pełni rolę kierownika szkoły (po odwołanym Feliksie Sidorowiczu). Umiera w 1947 r.

Dunajewski Albin, kard. (1817-94) - w latach 1879-94 piastował godność biskupa krakowskiego. W 1887 r. przyjął śluby zakonne od Adama Chmielowskiego (Brata Alberta) - późniejszego założyciela męskiego i żeńskiego zgromadzenia zakonnego: albertynów i albertynek. Za jego kadencji, w 1889 r., przywrócono biskupom krakowskim godność książęcą. W 1890 r. rozpoczął restaurację katedry na Wawelu.

Dziatkowiak Antoni - ur. w 1931 r.; profesor Collegium Medicum, słynny kardiochirurg. W 1979 r. rozpoczął pracę na Białym Prądniku w Szpitalu im. dr Anki (dzisiejszym im. Jana Pawła II), organizując Klinikę Chirurgii Serca i Naczyń AM. W 1987 r. otrzymał tytuł profesorski. W 1988 r. wykonał pierwszy w Krakowie przeszczep serca, a od tego czasu ma ich na koncie kilkaset. Jest współzałożycielem i przewodniczącym Rady Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii "Cor Aergum", która powstała w 1990 r. a której poważnym sukcesem stało się wybudowanie gmachu Kliniki Kardiochirurgii na terenie szpitala im. Jana Pawła II.  Zapalony wędkarz, myśliwy i turysta.

Dzierżyński Feliks (1877-1926) - działacz rewolucyjny; twórca i szef bolszewickiego aparatu przemocy w państwie sowieckim; w 1910 r. wziął ślub kościelny z działaczką SDKPiL - Zofią Muszkat. Uroczystość miała miejsce w  kościele św. Mikołaja na Wesołej.

F

Flaga Kazimierz prof. (ur. 1939) - inżynier budownictwa lądowego, mieszkaniec Prądnika Czerwonego. Zaraz po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej (Wydz. Budownictwa Lądowego) został jej pracownikiem naukowym (1961); w 1984 uzyskał tytuł profesora. Uznany specjalista od budowy wszelkiego rodzaju mostów. Autor ponad 200 opracowań naukowych, ok. 60 projektów konstrukcyjnych i blisko 200 publikacji. Projektował m.in.: ambasadę polską w Delhi (1973) i Ośrodek Polonijny UJ (1975). W 1996 został rektorem Politechniki Krakowskiej. Laureat wielu prestiżowych nagród i odznaczeń, m.in.: Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski.

Fontana Jakub (1710-73) - architekt pochodzenia włoskiego, działający w Polsce, głównie w rejonie Warszawy; architekt królewski. W latach 60-tych XVIII w. przystąpił do rozbudowy kompleksu pałacu biskupiego na terenie Białego Prądnika. Z tego właśnie czasu pochodzą zachowane dwa bliźniacze budynki postawione na obrzeżach zewnętrznego dziedzińca. Jednym z nich jest piękny niegdyś Zajazd Kościuszkowski.

Freege Karol (1832-84) - sprowadził się do Krakowa w 1857 r. ze śląska Opolskiego, za sprawą hr. Piotra Moszyńskiego, dla założenia przy pałacyku tegoż (ul. Lubicz) ogrodu kwiatowego i parku angielskiego. W 1870 r. założył przy ul. Lubicz 36 własne ogrodnictwo i szklarnie. Jego syn - Ludwik (1866-99) kupił w 1889 r. 20 morgów ziemi w Rakowicach, na której założył szkółkę drzew owocowych i ozdobnych oraz hodowlę nasion kwiatowych, upowszechniając w Krakowie i okolicach wiele nowych odmian warzyw i kwiatów. Był współzałożycielem Krakowskiego Towarzystwa Ogrodniczego. Po śmierci Ludwika, interesy firmy prowadził jego brat Emil. Rodzinny sklep kwiatowo-nasienny, założony przez Ludwika w Sukiennicach, działał jeszcze do wybuchu II wojny światowej. Pamiątki z czasów największego rozkwitu firmy można obejrzeć w Muzeum Ogrodnictwa na terenie Wydziału Ogrodniczego Akademii Rolniczej (al. 29 Listopada 49). Grobowiec rodziny Freege znajduje się na cmentarzu Rakowickim.

Fryzerowie - rodzina bogatych mieszczan krakowskich, posiadających swe grunty na terenie Prądnika (stąd nazwa tej części osady :"Fryzerowskie"). Grunty ich przeszły w XVII wieku w ręce karmelitów bosych, mających swój klasztor na terenie szpitala św. Łazarza na Wesołej.

G

Gadomski Walery (1833-1911) - krakowski rzeźbiarz; uczestnik powstania styczniowego; wykładowca rzeźby w Szkole Sztuk Pięknych; autor m.in.: pomnika Józefa Warszewicza na cmentarzu Rakowickim (1868), oraz ustawionych w 1883 r. w Ogrodzie Strzeleckim figur królewskich: Zygmunta Augusta i Jana III Sobieskiego. W latach 90-tych zaprzestał twórczości artystycznej z powodu utraty wzroku.  Zmarł w Zakładzie Helclów.

Gajowniczek Franciszek - w czasie II wojny światowej więzień obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, zawdzięczający życie o. Maksymilianowi Kolbe (który oddał za niego swoje). W dn. 30 XI 1977 r. był gościem honorowym w czerownoprądnickim  kościele P.J. Dobrego Pasterza, podczas uroczystości poświęcenia podziemnej Kaplicy Męczeństwa i salek katechetycznych. Poświęcenia dokonał bp Julian Groblicki.

Gałczyński Konstanty Ildefons (1905-53) - poeta i tłumacz; po tułaczce wojennej w obozach jenieckich, powraca do kraju w 1946 r. i wraz z żoną Natalią oraz córką Kirą zamieszkuje w Krakowie, w Domu Literatów, przy ul. Krupniczej 22. Gałczyńscy mieszkają tu tylko przez 2 lata, lecz poecie wystarcza to do poznania jednego z ciekawszych Krakowian tego czasu, dorożkarza - Jana Kaczary, mieszkającego w Prądniku Czerwonym, a wożącego gości po Krakowie. Gałczyński rozpoznaje bratnią duszę w dorożkarzu, na codzień mówiącym wierszem. Kaczara staje sie dla poety inspiracją do słynnego poematu pt. "Zaczarowana dorożka", który przynosi fiakrowi dużą popularność, i to nie tylko w Krakowie.

Goetz-Okocimski Jan - obywatel Krakowa, pochodzenia niemieckiego; właściciel browaru przy ul. Podwale i w Okocimiu. Szlachectwo oraz przydomek "Okocimski" otrzymał od cesarza Franza Josefa w 1881 r. W 1903 r. odkupił za milion koron browar na Wesołej (przy dzis. ul. Lubicz 17) od Juliusza Johna. Jan Goetz Okocimski II uzyskał tytuł barona w 1909 r. Browar Goetz-Okocimskich został upaństwowiony dopiero po II wojnie światowej, a obecnie wchodzi w skład Zakładów Piwowarskich w Okocimiu.

Gomółka Mikołaj (ok.1535 - po 1591) - ur. w Sandomierzu; najświetniejszy z muzyków i kompozytorów polskich tej epoki. Od 1545 r. przebywał na dworze królewskim Zygmunta Augusta, gdzie był śpiewakiem, trębaczem i fistulatorem. Dużą część lat dorosłych spędził w Sandomierzu, Pińczowie i Miechowie. W 1580 r. osiadł w Krakowie. Był częstym gościem biskupa krakowskiego Piotra Myszkowskiego, w jego pałacu w Prądniku Biskupim. Biskupowi właśnie zadedykował swoje dzieło pt.: "Melodie na Psałterz Polski przez Mikołaja Gomółkę uczynione" (do słów J. Kochanowskiego) - jedyne zachowane do naszych czasów.

Gotkowski Andrzej Lubicz - w XVII w. właściciel znacznych gruntów w okolicach kościoła św. Mikołaja, przylegających do północnych krańców Wesołej. Na gruntach tych planował nawet założenie własnego miasta o nazwie Lubicz, dla którego uzyskał nawet przywilej lokacyjny od króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego. W 1671r. na skutek protestu rajców miejskich, dostrzegających w nowym mieście zagrożenie dla interesów samego Krakowa, król wycofał przywilej. Lubicz pozostała jedynie podkrakowską jurydyką, a do dzisiaj zachowała się w nazwie jednej z krakowskich ulic.

Górnicki Łukasz (1527-1603) - pisarz polityczny poch. mieszczańskiego, wszechstronnie wykształcony, sekretarz i bibliotekarz króla Zygmunta Augusta. Nobilitowany w 1561 r. Autor traktatu "Dworzanin polski" (1566), który jest adaptacją do polskiej rzeczywistości dzieła B. Castiglione "Il Cortegiano". Przemyślenia i pierwsze szkice do "Dworzanina" zrodziły się w czasie pobytu Górnickiego w pałacu biskupim na Prądniku. Pisał tak: "...Tuż u Krakowa jest rzeka Prądnik, nad którą Samuel Maciejowski, krakowski biskup i kanclerz koronny, włoskim kształtem dom piękny zmurować kazał (...), gdzieby postronne ludzi, a wielkich królów posły czcić mógł".

Grabczak Jan  - ur. w 1890 r. czerwonoprądnicki artysta malarz z ul. Dobrego Pasterza. Absolwent C.K. Państwowej Szkoły Przemysłowej Przemysłu Artystycznego w Krakowie, oraz Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i w Krakowie. Nauczyciel zajęć praktycznych, rysunków i malarstwa w szkołach: w Uniejowie, Królewskiej Hucie koło Chorzowa, a od 1930 r. w krakowskich: Gimnazjum i Liceum im. St. Wrońskiego i św. Jacka. W czasie okupacji hitlerowskiej,  zatrudnia się w charakterze robotnika budowlanego na Wawelu. W 1943 r. zostaje nauczycielem techniki reklamy w krakowskiej Szkole Handlowej, a po zakończeniu wojny powraca do Gimnazjum i Liceum św. Jacka. W 1952 roku przechodzi na emeryturę, a w 1976 umiera, pozostawiając po sobie bogaty dorobek malarski.  Wiele z jego prac zdobi do dziś mieszkania obywateli Prądnika Czerwonego. Największą popularność przyniósł mu namalowany w 1926 roku obraz "Pana Jezusa Dobrego Pasterza", który przez wiele lat mieścił się w ołtarzu głównym tutejszego drewnianego, parafialnego kościoła P.J. Dobrego Pasterza.

Gruca Florian ks. (ur. 1935) - wyświęcony w 1959 r. wikary m.in. w Gdowie i Jaworznie-Dąbrowie. Od 1979 r. szósty z kolei proboszcz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym (po ks. Julianie Bajerze). Za jego zarządzania parafią: wykończono wnętrze parafialnego kościoła Dobrego Pasterza i wyposażono go, uległy spaleniu kaplica św. Józefa na cmentarzu parafialnym i dzwonnica obok kościoła, postawiono wielką nową plebanię i stalową dzwonnicę, wyremontowano budynek plebanii starej, uporządkowano plac kościelny i otoczono go murkiem, rozwiązano chór parafialny "Celesta" i zorganizowano nowy - "Pastores", wprowadzono gazowe ogrzewanie kościoła i  całodzienną adorację Najśw. Sakramentu.  Wielki miłośnik pielgrzymek zagranicznych, których zorganizował już kilkadziesiąt.

Grygowski Wojciech - autor projektu kładki dla pieszych, powstałej nad ul. Opolską w 1982 r. Kładka ma długość 136 m i umożliwia przejście nad ruchliwymi jezdniami i potokiem Sudół, oddzielającymi Krowodrzę od Białego Prądnika.

H

Haller Jan (1467-1525) - słynny kupiec, drukarz i księgarz krakowski, pochodzenia niemieckiego. Drukarstwem zajął się w 1494 r. a w 1503 r. założył z Kasprem Hochfederem pierwszą w Krakowie typografię. Po 1505 r. uzyskał przywilej królewski na wyłączność druku i sprzedaży podręczników uniwersyteckich. Od roku 1510 dzierżawił papiernię założoną przez Fryderyka Schillinga w Prądniku Biskupim. Hallerowie korzystają z papierni jeszcze do roku 1562, a ta czynna jest do ok. połowy XVII w.

Helcel Ludwik (1810-72) - z pochodzenia Niemiec, właściciel banku oraz majątku Radłów, członek Rady Miasta Krakowa, działacz Arcybractwa Miłosierdzia, filantrop; inicjator budowy fabryki tytoniu na Dolnych Młynach; fundator m.in. kamiennej Kaplicy Zmartwychwstania Pańskiego (1862), do dzisiaj użytkowanej na cmentarzu Rakowickim. Sam spoczywa w podziemiach tejże. Jego żona - Anna z Treutlerów - przeznaczyła w testamencie znaczną część majątku, na fundację Domu Ubogich im. Ludwika i Anny Helclów. Była także współzałożycielką dziecięcego szpitala św. Ludwika.

Hlond August, kard. (1881-1948) - salezjanin, prymas Polski (od 1926 r.). W początkach XX w. dyrektor Schroniska Lubomirskiego przy ul. Rakowickiej 27 (dzisiejsza Akademia Ekonomiczna). Jego staraniem, kierownictwo nad schroniskiem przejęli w 1911 r. - od ss. Szarytek - oo. Salezjanie.

Hyła Adolf (1897-1965) - artysta malarz, uczeń Jacka Malczewskiego; uczestnik kampanii 1918 i 1920. Tworzył obrazy głównie o tematyce religijnej, był także niezłym kopistą.  Rozgłos uzyskał dzięki obrazowi "Jezu ufam Tobie" (1943) namalowanemu na podstawie objawień św. Faustyny. Wykonał także kilkaset replik tego dzieła dla różnych kościołów. W 1953 r. wykonał wg wytycznych Matki Pauli (Zofii Tajber) obraz Chrystusa "promieniującego", umieszczonego następnie w kaplicy Domu Generalnego Sióstr Duszy Chrystusowej, w Prądniku Białym.

I

Idzi, kard. - biskup Tuskulański, legat papieski, który sporządził w 1105 r. dokument, zatwierdzający przywileje opactwa benedyktynów tynieckich. W dokumencie tym, pośród wielu innych miejscowości, należących do opactwa, pojawia się po raz pierwszy nazwa Prądnik (w pisowni: Prandnyk)

Iwo Odrowąż (zm. w 1229 r.) - biskup krakowski (1218-29), studiował w Sorbonie, odbył sześć podróży zagranicznych. Założył opactwo cysterskie w Mogile, która była jednym ze znaczniejszych ośrodków przemysłowych (wytop metali kolorowych); w 1223 r. sprowadził do Krakowa dominikanów, a w 1220 r. ze Sławkowa - na Biały Prądnik - szpitalników od Świętego Ducha (duchaków) i ufundował dla nich pierwszy w Polsce szpital-przytułek na gruncie zakupionym od benedyktynów. Tereny szpitalne były potem określane jako "duchackie". Założył kościoły: mariacki i dominikanów w Krakowie. Brał udział w pracach IV soboru laterańskiego, popadł w konflikty z episkopatem. Zmarł na emigracji w Modenie. Pochowany w południowej ścianie prezbiterium kościoła św. Trójcy w Krakowie. Jego pomnik nagrobny zdobi obramowanie ołtarza bocznego wziętego w 1914 r. z Kaplicy Dominikańskiej stojącej na terenie Prądnika Czerwonego.

J

Jan II Kazimierz, król (1609-72) - poch. z dynastii Wazów; pretendent do tronu szwedzkiego. Godność króla Polski piastuje w latach 1648-68. Za jego czasów kraj prowadzi liczne wojny (z Kozakami, Rosją, Tatarami, Węgrami, Brandenburgią i Szwecją) i zostaje zruinowany gospodarczo. Podczas "potopu" szwedzkiego, latem 1657 r. król przybywa Krakowowi z odsieczą i kwateruje w tym czasie na terenie prądnickiego pałacu Cellarich. Trzy lata później, wraz z małżonką Marią Ludwiką goszczony jest przez bpa Andrzeja Trzebnickiego w pałacu biskupim (choć chyba jednak nie prądnickim, którego jeszcze nie zdążono odbudować po zniszczeniach wojennych). W 1661 r. król ze swym orszakiem przejeżdża przez Prądnik Biskupi (gościńcem częstochowskim), w drodze z Krakowa na Jasną Górę, gdzie ma złożyć podziękowanie Bogarodzicy za zakończenie wojny ze Szwedami.

Jan Paweł II, papież (kard. Karol Wojtyła) - ur. w 1920 r.; biskup krakowski od 1963 r. W czasie swojej kadencji utrzymuje częste kontakty z prądnickimi parafiami.  W 1968 r. udziela na Jasnej Górze sakry biskupiej Prądniczaninowi - ks. prałatowi Józefowi Rozwadowskiemu; w 1970 r. mianuje ks. Adama Srokę wikariuszem filii parafii św. Krzyża w Prądniku Białym; w 1972 i 74 r. poświęca najpierw kamień węgielny, a potem mury kościoła P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym; w 1976 r. powołuje przy Kurii Metropolitalnej komisję, której zadaniem jest podzielenie największych parafii krakowskich i ustanowienie nowych ośrodków duszpasterskich (podział objął też parafię P.J. Dobrego Pasterza, z której części powstała par. św. Jana Chrzciciela - ks. Grzegorz Cekiera, oraz par. w  Węgrzcach - ks. Włodzimierz Bogacz).
Zostaje wybrany papieżem w 1978 r. W czasie swych pielgrzymek do Polski, kilkakrotnie odwiedza Kraków, przejeżdża ulicami Prądnika (Opolską, Lublańską, 29 Listopada, Prandoty) owacyjnie witany przez jego mieszkańców. Każdorazowo odwiedza grób swoich rodziców na cmentarzu Rakowickim.
Po nieudanym zamachu na życie Jana Pawła II (1981), w Krakowie odbywa się "Biały Marsz", którego jednym z organizatorów jest Prądniczanin - Andrzej Bac. W 1990 r., dotychczasowy Szpital im. dr Anki (przy ul. Prądnickiej 80) zostaje przemianowany na: Szpital im. Jana Pawła II. W wielu prądnickich parafiach poświęcone Mu są tablice pamiątkowe, w kilku stoją jego pomniki (m.in. w Zielonkach i na Prądniku Czerwonym).

Jan III Sobieski, król (1629-96) - syn Jakuba wojewody ruskiego; uczestnik walk z Kozakami, Tatarami, Szwedami, Moskalami i Turkami; marszałek wielki koronny, hetman polny; godność króla Polski piastuje od roku 1674. W 1683 r. podpisuje traktat przyjaźni z Austrią i wobec zagrożenia Wiednia przez wojska tureckie rusza mu z odsieczą. Przed wymarszem (15.VIII) dowodzone przez niego siły chrześcijańskie, stacjonują pod Krakowem, na polach Łobzowa i dzisiejszego Prądnika Czerwonego , które to wsie odwiedza król, dokonując przeglądu wojsk. Ponoć od słów króla: "macie tutaj taki s o b i e   r a j ..." skierowanego do jednego z prądnickich gospodarzy, bierze się nazwisko Sobierajów, których potomkowie mieszkają do dziś na Czerwonym Prądniku.

Jarosław, bp - sufragan krakowski - w 1400 r. zakupuje dla krakowskich dominikanów sołectwo w Prądniku Tynieckim, które ci z czasem powiększają, dokupując grunty od franciszkanów i kapituły sandomierskiej.

Jastrzębiec Wojciech, bp. - biskup krakowski (w latach: 1412-23), który w 1421 r. nadaje część gruntów prądnickich swemu kucharzowi, zobowiązując go w zamian do dostarczania chleba na stół biskupi. Z jego czasu biorą się początki sławnego przez wieki chleba prądnickiego.

Jaśkiewicz Jan (1749-1809) - botanik, mineralog, chemik, lekarz; jeden z reformatorów Uniwersytetu Krakowskiego; organizator i pierwszy dyrektor krakowskiego Ogrodu Botanicznego na Wesołej; współorganizator (m.in. z Janem Śniadeckim) pierwszej na ziemiach polskich próby wzniesienia się balonu, napełnionego gorącym powietrzem (17.I .1784 r.).

Jenny Rudolf - przemysłowiec; założyciel w 1840 r. pierwszego browaru na Wesołej (przy ul. Lubicz 17), który w następnych latach został rozbudowany przez jego zięcia - Juliusza Johna. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim.

John Juliusz - zięć Rudolfa Jenny'ego - założyciela pierwszego browaru na Wesołej; doprowadził firmę do świetności w drugiej połowie XIX w. W 1865 przystąpił do jej rozbudowy, wykonując m.in. wielkie piwnice. W 1903 r. sprzedał firmę za milion koron, właścicielowi browaru przy ul. Podwale, Goetz-Okocimskiemu. Juliusz John spoczywa na cmentarzu Rakowickim w grobowcu rodzinnym, m.in. wraz z teściem.

K

Kaczara Jan (1907-80) - "zaczarowany dorożkarz". Przybył do Krakowa spod Jaworzna w 1923 r. i objął posadę fiakra dorożki będącej własnością wdowy po zwierzynieckim majstrze murarskim. Po usamodzielnieniu się i ożenku z niejaką Anielą, osiedlił się na Prądniku Czerwonym. Popularny w całym Krakowie, a potem i w Polsce, głównie za sprawą Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, który poświęcił mu jeden ze swych poematów, p.t. "Zaczarowana dorożka". Znany  ze stosowania tzw. mowy wiązanej, czyli rymów w potocznej rozmowie. Twórca wielu wierszy, z których dużą część wożonych na koźle, spalono mu ponoć z zawiści. Wystąpił ze swoją dorożką w kilku filmach, m.in.: "Zezowate szczęście", "Kalosze szczęścia".  Zmarł w zimie 1980 r. przechodząc do legendy po 57 latach fiakrowania. Spoczywa na parafialnej części cmentarza Batowickiego. Z inicjatywy Towarzystwa Prądnickiego ma swoją ulicę na Prądniku Czerwonym.

Kaiser Franciszek - ogrodnik przybyły z Wiednia w 1783 r., który zajął się rozplanowaniem i zagospodarowaniem terenu pod Ogród Botaniczny organizowany na Wesołej (na gruntach po skasowanym zakonie jezuitów).

Karol Gustaw (1622-60) - od 1654 r. król Szwecji; w 1655 r., chcąc opanować południowe wybrzeża Bałtyku, atakuje Polskę i zajmuje dużą część jej terytorium ("potop"). W czasie oblężenia bronionego przez wojsko Stefana Czarnieckiego Krakowa (1655) jego wojska stacjonują na terenach prądnickich. Po wypowiedzeniu mu wojny przez Danię (1657) wycofuje główne siły zbrojne z Polski, uderza na Danię i zwycięża. W Polsce pozostawia ogromne zniszczenia.

Kochanowski Jan (1530-84) - był jednym z wielu przedstawicieli polskiego odrodzenia, którzy w czasach świetności przebywali w słynnym pałacu biskupim, w Prądniku Biskupim (inni to np.: Łukasz Górnicki, Mikołaj Rey, Mikołaj Gomółka, Andrzej Frycz Modrzewski) i prowadzili tu dysputy humanistyczne. W jednym z poematów Kochanowski pisze: "...Witaj mi wsi tak szczodrze przez Maciejowskiego i wdzięcznie wybudowana. Dziś w Myszkowskim, podporze świetnego senatu - godnego dostałaś pana. Witaj ustronie pracy, ciszy rodzicielko, co duszę koisz bosko... Odpoczynku po smutkach, matko wczasów miłych - gościno Muz - witaj wiosko (...)".

Kolberg Oskar (1814-90) - etnograf, muzyk, ludoznawca; członek towarzystw naukowych w Paryżu, Petersburgu, Krakowie, oraz muzycznego we Lwowie; autor dzieła p.t: "Lud - jego zwyczaje, sposób życia, mowa, podania, przysłowia, obrzędy, gusła, zabawy, pieśni, muzyka i tańce" (1871). Mieszkając w Modlnicy k. Krakowa, uwiecznił także w szczegółach elementy folkloru prądnickiego.

Kołeczko Zofia - druga w kolejności dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 2 w Prądniku Czerwonym (przy ul. Strzelców). Stanowisko objęła w 1987 r. po Irenie Kasiarz i trwała na nim do III.1989 r.

Koniew Iwan (1897-1973) - marszałek Zw. Radzieckiego, w maju 1944 r. został dowódcą I Frontu Ukrainskiego, który wałczył na terenach środkowej i południowej Polski. 18.I.1945 wojska radzieckie dowodzone przez niego wyzwoliły Kraków i okolice (w tym tereny prądnickie) W 1955 r. dostał od władz Krakowa tytuł Honorowego Obywatela miasta. Był przez wiele lat prezesem Tow. Przyjaźni Radziecko-Polskiej w ZSRR.

Kopciowicz Jan ks. - proboszcz parafii św. Mikołaja, z którego inicjatywy i staraniem odbudowano zruinowany po "potopie" szwedzkim kościół św. Mikołaja. Prace wykonano w latach 1677-82, a nowy kościół uzyskał cechy budowli barokowej.

Korpal Michał (1854-1915) - rzeźbiarz; autor ustawionego w 1890 r. w Ogrodzie Strzeleckim popiersia Marcina Oracewicza - legendarnego obrońcy Krakowa z czasów konfederacji barskiej. Znawcy przedmiotu przypisują mu autorstwo wielu rzeźb nagrobnych na cmentarzu Rakowickim.

Korzeniowski Andrzej - młody muzyk prądnicki, absolwent krakowskiej Akademii Muzycznej. Założyciel w 1997 r. przy kościele P.J. Dobrego Pasterza (w Prądniku Czerwonym) chóru młodzieżowego "Pastores", biorącego udział w nabożeństwach podczas  większych uroczystości kościelnych. Dyryguje także wawelskim chórem Cecyliańskim i orkiestrą dętą w jednej z podkrakowskich miejscowości.

Korzeniowski Robert (ur. 1968) - mieszkaniec Prądnika Białego, lekkoatleta (chód sportowy). Karierę sportową rozpoczynał w Tarnobrzegu, potem w AZS Katowice. Od 1994 jest zawodnikiem Wawelu Kraków. 3-krotny uczestnik igrzysk olimpijskich, mistrz olimpijski na 20 i 50 km. Wielokrotny mistrz Polski, Europy i Świata w chodzie. Organizator corocznej krakowskiej imprezy chodziarskiej pt. "Na Rynek Marsz" (od 1997), w której biorą udział najlepsi zawodnicy z całego świata. Wielokrotny laureat różnych plebiscytów na najlepszego sportowca. Można go często spotkać trenującego, gdy przemierza drogi i bezdroża Dorzecza Prądnika. Jego fundacja opiekuje się młodymi sportowcami w Zielonkach.

Kosowski Zygmunt, ks. - w latach 1993-96 wikariusz w parafii P. J. Dobrego Pasterza (Prądnik Czerwony), gdzie założył lokalne młodzieżowe pismo pt. "Wyspa Młodych". Z błogosławieństwem prymasa Polski, kard. Józefa Glempa, pismo rozrosło się, przekształcając się w "Drogę" i obejmując swym zasięgiem teren całej Polski (w 1996 nakład wynosił 30 tys. egz.). Ks. Zygmunt został przeniesiony z etatu wikarego (1996) na etat redakcyjny, czuwając z ramienia Kościoła nad katolickim profilem pisma. Człowiek bardzo pogodny, pełen radości życia, potrafiący zjednać sobie przychylność i sympatię licznych zastępów parafialnej młodzieży. Obecnie zasiada we władzach katolickiego Stowarzyszenia i Domu Wydawniczego "Rafael".

Kostkowski Albert, ks. - przeor o.o. Dominikanów, który w roku 1819 nie wydał zgody na zorganizowanie szkoły dla 80 dzieci z Prądnika Czerwonego, oraz Olszy i Rakowic - w pomieszczeniach kaplicy Dominikańskiej, motywując to odprawianiem tam przez księży nabożeństw, oraz jej zbyt dużymi rozmiarami, jak na potrzeby szkoły.

Kościuszko Tadeusz (1746-1817) - absolwent warszawskiej Szkoły Rycerskiej; jako pułkownik inżynier - uczestnik wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych; jako generał - uczestnik wojny polsko rosyjskiej (1792) i Najwyższy Naczelnik Sił Zbrojnych powstania narodowego w 1794 r. Zgodnie z tradycją wraz ze sztabem zatrzymał się w pałacu biskupim na Białym Prądniku. W parku dworskim rośnie jeszcze olbrzymi jawor, pod którym Kościuszko miał odpoczywać, pod nim przyjmować raporty i wydawać rozkazy. Zwą go "Drzewem Kościuszki". W kilka tygodni później Kościuszko ponownie zawitał do dworu w Prądniku, wokół którego zgromadzona była armia powstańcza. Stąd w dniu 1 kwietnia 1794 r. wyruszył pod Racławice. Ciężko ranny pod Maciejowicami, został wzięty do niewoli przez Rosjan i uwięziony w Petersburgu. W 1796 r. wyjechał do St. Zjednoczonych, a potem przebywał we Francji i Szwajcarii, gdzie umarł. W 1819 r. jego szczątki spoczęły na Wawelu. W latach 1820-23 usypano pod Krakowem pomnik jego pamięci - słynny Kopiec Kościuszki. W Prądniku Białym nazwano jego imieniem drzewo, park, zajazd oraz Szkołę Podstawową nr 58.

Kowalikowski (...) dr - wojewoda krakowski, który udzielił zezwolenia kwestarzom na zbieranie pieniędzy przeznaczonych na budowę drewnianego kościoła P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym (1923-24), na terenie całego województwa krakowskiego. On też udzielał pomocy urzędowej i osobistego poparcia w sprawach wymagających interwencji, a dotyczących budowy tegoż kościoła, a potem i plebanii. Dzięki niemu, pieniądze na ten cel zbierano również w innych województwach.

Kowalówka Stefan - właściciel odlewni w Węgrzcach; wykonawca figury Pana Jezusa postawionej obok kościoła P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym (1986); fundator figury papieża Jana Pawła II postawionej przy tamtejszym domu katechetycznym (1998).

Kremel Agata - kierownik Miejskiego Dziennego Domu Pomocy Społecznej w Prądniku Białym, przy ul. Nad Sudołem 32, gdzie zapewnia emerytom i rencistom z tego rejonu tanie wyżywienie, imprezy kulturalne oraz dla potrzebujących fachową opiekę rehabilitacyjną.

Kremer Karol (1812-60) - architekt i konserwator krakowski; dyrektor budownictwa Rzeczpospolitej Krakowskiej; prezydent w Oddziale Archeologicznym Towarzystwa Naukowego; autor odnowienia Coll. Maius, wyższej wieży Kościoła Mariackiego, Barbakanu i Bramy Floriańskiej. W 1839 r. zaprojektował oryginalne, wysoko cenione przez znawców, założenia parkowe cmentarza Rakowickiego. Po wielkim pożarze Krakowa w 1850 r., kierował odbudową miasta i restaurował wiele zabytków (m.in. kościół i klasztor oo. Franciszkanów).

Kromkowie - właściciele domu przy ul. Dobrego Pasterza 114 (Prądnik Czerwony), w którym od 1977 zamieszkał ks. Grzegorz Cekiera, organizujący życie w nowej parafii św. Jana Chrzciciela. Dom ten nabyła następnie parafia P.J. Dobrego Pasterza, bo oficjalnie znajdował się wtedy jeszcze na jej terenie. Hipoteczne prawo własności uzyskała w grudniu 1981 r.

Król Maria - dyrektorka Państwowego Domu Dziecka nr 7 przy ul. Naczelnej w Prądniku Czerwonym, w latach: 1976-92.

Królikowski Stanisław - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w roku 1928.

Krzywda Paweł (1894-1962) - pochodzący z Korzkwi organista w parafii P.J. Dobrego Pasterza (Prądnik Czerwony) w latach 30-tych. Ożenił się w Górce Narodowej, osiadł na tym terenie i dorobił sie trójki dzieci. Do czasu II wojny światowej postawił na Prądniku 3 domy (jeden z nich stoi do dziś przy ul. 29 Listopada, w pobliżu restauracji "Wiśniowa"). W 1939 r. zamienił się miejscami pracy z przybyłym na Prądnik Czerwony z Kalwarii - Janem Szybowskim - tamtejszym organistą. Właściciel sklepiku spożywczego, który prowadził wraz z żoną. Nieistniejący już sklepik stał w miejscu dzisiejszej dzwonnicy. Na Prądnik przyjechał z powrotem w 1962 r., na 2 tygodnie przed śmiercią. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim.

Księżarski, ks. - proboszcz parafii w Modlnicy, jednocześnie wójt III Gminy - w 1828 r. wystosował, wspólnie z włościanami Prądnika Białego, Górki Narodowej i Witkowic, pismo do inspektora instytutów naukowych - Adama Czapskiego - z prośbą o otwarcie szkoły w Prądniku Białym, w bezpłatnym lokalu zagwarantowanym przez tamtejszych mieszkańców. Prośba przyniosła pozytywny skutek i szkoła została otwarta.

Kubacki Bolesław - Lublinianin, ostatni kierownik szkoły męskiej w Prądniku Czerwonym (w latach 1953-55), przed połączeniem jej z żeńską i stworzeniem obecnej Szkoły Podstawowej nr 60. Następca Antoniego Ruteckiego. Ojciec aktualnej wicedyrektor SP 95 - Danuty Kubackiej.

Kuciewicz Stanisław - przedwojenny zawodnik i działacz Klubu Sportowego "Prądniczanka"; w latach 1929-32 oraz 1945-48 prezes klubu. Z jego m.in. inicjatywy przystąpiono do budowy obecnego stadionu piłkarskiego (1945-46) . W czasie niwelowania terenu pod boisko, był twórcą instalacji szyn, po których przetaczano wózki z ziemią.

Kuczara Franciszek - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w roku 1925.

Kućma Wincenty, prof. - artysta rzeźbiarz; autor licznych dzieł sakralnych, m.in. centralnej stiukowej rzeźby p.t. "Chrzest Chrystusa" umieszczonej w prezbiterium kościoła św. Jana Chrzciciela (1994) w Prądniku Czerwonym.

Kudyk Wiktor - od 1928 r. nauczyciel w czerwonoprądnickiej Szkole Powszechnej; dyrygent szkolnego chóru (wraz z Mieczysławem Drwalem) mogącego się poszczycić znaczącymi osiągnięciami; dyrygent męskiego chóru Związku Młodej Polski w Prądniku Czerwonym, z którego w 1931 r. powstał chór parafialny przy kościele P.J. Dobrego Pasterza, będący zaczątkiem dzisiejszej "Celesty". Przedwojenny działacz Robotniczego Klubu Sportowego "Prądniczanka". We wrześniu 1940 r. został przeniesiony z Prądnika Czerwonego do Bronowic Małych.

Kusto Bogusława - pierwsza dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 109 w Prądniku Białym (od 1985 r.). Za jej kadencji wykończone zostają wszystkie 4 pawilony, nadane szkole imię Kornela Makuszyńskiego i ufundowany sztandar; powstaje izba tradycji. Szkoła pod jej przewodnictwem, może poszczycić się wieloma osiągnięciami dydaktycznymi i organizacyjnymi, wysoko ocenianymi przez władze oświatowe. Funkcję tę pełniła do roku 1992.

L

Laba Mieczysław - pierwszy dyrektor Szkoły Podstawowej nr 95 na os. Wiśniowa w Krakowie, oddanej do użytku w 1962 r. Mianowany na to stanowisko 2 miesiące przed rozpoczęciem roku szkolnego, poświęcił mnóstwo czasu - wraz ze swoim zastępcą Zdzisławem Zygmą - na nadzór nad prowadzonymi jeszcze pracami wykończeniowymi budynku. Był dyrektorem szkoły do 1966 r.

Leo Juliusz (1861 -1918) - profesor ekonomii i skarbowości na Uniwersytecie Jagiellońskim; wybrany członkiem Rady Miasta w 1893 r. W roku 1901 został wiceprezydentem m. Krakowa oraz posłem do Sejmu Galicyjskiego, a w 1911 posłem do parlamentu. W latach 1904-18 piastował przez 3 kadencje funkcję prezydenta m. Krakowa. Twórca i "ojciec" Wielkiego Krakowa, w skład którego weszły na mocy ustawy z dn. 13.XI.1909 r. - części Prądnika Białego i Prądnika Czerwonego. Wg Tadeusza Boya Żeleńskiego: "...dał on miastu ramę do przyszłego rozwoju na sto lat".

Lew Kazimierz - od 1933 r. pierwszy komendant Związku Strzeleckiego (tzw. "Strzelca") w Prądniku Czerwonym, mianowany przez władze powiatowe. Organizatorem i prezesem prądnickiego oddziału "Strzelca" jest w tym czasie kpt. Ludwik Drobniak.

Lewandowski Czesław, ks. - z rekomendacji Brata Alberta od 1906 r. stały spowiednik s. Bernardyny Jabłońskiej - współzałożycielki zgromadzenia s.s. Albertynek (również ks. metropolity A. Sapiehy). W latach 1931-34 (do śmierci) przebywa na Prądniku Czerwonym, służąc siostrom posługą kapłańską w ich tutejszej kaplicy. Doradca s. Bernardyny podczas pisania przez nią "Konstytucji Zgromadzenia". Autor "Notatek kronikarskich", zawierających dzieje Zgromadzenia od początków jego istnienia (razem 562 strony maszynopisu).

Librowski Jan - w 1871 r. przenosi ostatnią zachowaną w Krakowie, kamienną, XIV-wieczną "latarnię umarłych" z miejsca gdzie stała niegdyś przed szpitalem dla trędowatych, św. Walentego (dzisiejszy Pl. Słowiański), na cmentarz przy  kościele św. Mikołaja na Wesołej.

Lida Eliza - wielokrotna mistrzyni i reprezentantka Polski; bardzo spokojna i skuteczna, leworęczna "gwiazda" polskiego ping-ponga lat 60-tych. Mieszkała przy ul. Lublańskiej. Do "Prądniczanki" przeszła pod koniec swej kariery zawodniczej z AZS Kraków (tam wraz z Barbarą Ratzko i Czesławą Noworytą zdobywała najwyższe laury w kraju). Tutaj trenowała juniorki i wspomagała drużynę męską występującą w lidze międzywojewódzkiej. W barwach "Prądniczanki", wraz z Januszem Florkiem wywalczyła wicemistrzostwo okręgu. Po latach powie: "- Mój sportowy epizod w "Prądniczance" był dość krótki, ale wspominam go bardzo miło".

Louis Józef - Król Kurkowy, który w 1836 r. wykupił dwór steinkellerowski na Wesołej, z przeznaczeniem na strzelnicę Bractwa Kurkowego. Ostatni właściciel dworu - Maurycy Samelsohn sprzedał mu majątek za 30 tys. złp. Późniejsza nazwa obiektu: Celestat, lub Ogród Strzelecki.

Lubomirski Aleksander (1802-93) - książę, filantrop, finansista. Mieszkając w Paryżu dorobił się dużego majątku na handlu akcjami Kanału Sueskiego. Dużą część uzyskanych w ten sposób pieniędzy przeznaczył na cele filantropijne, tworząc m.in. w 1885 r. fundację swojego imienia, dzięki której powstały w Krakowie zakłady wychowawcze (tzw. Schroniska Lubomirskiego): dla dziewcząt - w Łagiewnikach, oraz dla chłopców - na terenach Prądnika Czerwonego (przy dzisiejszej ul. Rakowickiej 27), gdzie obecnie mieści się Akademia Ekonomiczna).

Ł

Łuczywo Franciszek - właściciel pracowni kamieniarskiej na Nowej Olszy; przewodniczący Zarządu Gminnego w Prądniku Czerwonym, w latach budowy przez Władysława Sienkę tutejszej nowej, 2 piętrowej Szkoły Powszechnej. Wykonawca kamiennej chrzcielnicy nagrodzonej srebrnym medalem na wystawie w Poznaniu, a następnie ustawionej w pierwszym kościele P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Fundator pamiątkowej tablicy wmurowanej w ścianę szkoły z okazji 20 rocznicy przemarszu Pierwszej Kompanii Kadrowej przez Prądnik Czerwony. Uroczystość odsłonięcia tablicy odbyła się 5.VIII.1934 r., w obecności władz powiatowych, członków tutejszego Związku Strzeleckiego i licznie zgromadzonych mieszkańców Prądnika. Tuż przed wybuchem II wojny światowej (1939 r.) pełnił funkcję prezesa Klubu Sportowego "Prądniczanka".

Łyko Antoni - przewodniczący Rady Gminnej w Prądniku Czerwonym do X.1921 r.

Łyko Leszek, ks. - kapłan pochodzący z Prądnika Czerwonego (ul. Dobrego Pasterza 145), który dostąpił święceń kapłańskich w 1956 r. u x.x. Misjonarzy na Stradomiu. Zmarł w 1998 r.

Łysek Tomasz - sołtys Rady Gromadzkiej w latach budowy przez Władysława Sienkę nowej, 2 piętrowej szkoły powszechnej w Prądniku Czerwonym (wspomniany w "Sprawozdaniu Kierownika Szkoły... za rok szkolny 1937-38").

M

Macharski Franciszek, kard. (ur. 1921) - po odejściu na Stolicę Apostolską kard. Karola Wojtyły, zostaje w 1979 r. biskupem krakowskim. Wśród niezliczonych kontaktów ze wszystkimi parafiami prądnickimi (w części archidiec. krakowskiej) można wymienić takie jak m.in: 50-lecie istnienia Domu Generalnego s.s. Albertynek w Prądniku Czerwonym (1981), konsekracja nowego ołtarza w kościele P.J. Dobrego Pasterza (1981), erygowanie przy Kaplicy Dominikańskiej parafii św. Jana Chrzciciela (1982) , konsekracja kościoła "Ecce Homo" (1985), wmurowanie kamienia węgielnego pod nowy kościół św. Jana Chrzciciela (1985) poświęcenie monumentalnej figury Dobrego Pasterza (1986), konsekracje kościołów św. Jana Chrzciciela (1989) i P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym (2002), N.M.P. Matki Kościoła w Prądniku Białym (1998), poświęcenie nowej kaplicy na cmentarzu Batowickim (1998) i wiele innych. W 1990 r. został honorowym przewodniczącym Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii "Cor Aergum", której udziałem stało się wybudowanie Kliniki Kardiochirurgii przy szpitalu im. Jana Pawła II.

Maciejowski Andrzej - trzeci w kolejności dyrektor Szkoły Podstawowej nr 2 w Prądniku Czerwonym, (ul. Strzelców). Stanowisko przejął w 1989 r. po Zofii Kołeczko i trwa na nim do dzisiaj (z pewnymi perturbacjami związanymi z tzw. "wojną o stanowisko dyrektorskie" w roku 1992, o której rozpisywały się gazety). Rzecznik przejęcia wraz z numerem  zlikwidowanej zupełnie gdzie indziej szkoły  - jej tradycji i osiągnięć (stąd obchody dwustulecia SP2 na Prądniku Czerwonym, gdzie de facto przed dwustu laty o szkole jeszcze nikt nie myślał).

Maciejowski Bernard, kard. (1548-1608), herbu Ciołek - biskup łucki, legat papieski; biskup krakowski (1601-08); biskup gnieźnieński, czyli prymas (od 1606); wielki czciciel M. Bożej Różańcowej; ofiarodawca cudownego wizerunku M. Boskiej Łaskawej do kościoła św. Trójcy o.o. Dominikanów w Krakowie. Kopia tego obrazu mieściła się przez długie lata w kaplicy św. Jana Chrzciciela na terenie Prądnika Czerwonego.

Maciejowski Samuel, bp (herbu Ciołek) - w latach 1545-50 biskup krakowski, na którego zlecenie został wybudowany w latach 1545-47, pałac w Prądniku Biskupim, jako rezydencja wypoczynkowa, w którym, po licznych przebudowach znajduje dziś pomieszczenia Dom Kultury: "Dworek Białoprądnicki". Znany jest także jako założyciel Krynicy (1545).

Makar Romuald - w latach 80-tych znany nie tylko na Prądniku Czerwonym, animator sportu i instruktor sekcji biegów na orientację w KS "Prądniczanka". W 1984 r. zorganizowana przez niego drużyna żeńska (Makar, Matysik, Duniec i Klich) zdobyła wicemistrzostwo Polski.

Maksymilian - arcyksiążę; austriacki pretendent do tronu polskiego; w 1587 r. został wybrany królem przez część szlachty przeciwnej kanclerzowi Janowi Zamoyskiemu; oblegał Kraków; jego wojska stoczyły w tymże roku decydującą bitwę z wojskami kanclerza na terenie Prądnika Tynieckiego (wg innych źródeł - 10 km bardziej na północ, w okolicy Korzkwi). Ponoć od koloru przelanej krwi, którą zabarwiła się ziemia (lub płynąca od strony Korzkwi woda) nazwano ten rejon Prądnikiem Czerwonym, która to nazwa funkcjonuje do dziś. Został pokonany w 1588 pod Byczyną i wzięty do niewoli.

Malski Kazimierz - rzeźbiarz, jeszcze niedawno mieszkaniec Prądnika Białego, obecnie obywatel Woli Zachariaszowskiej. Autor monumentalnej, brązowej, 4.5-metrowej figury P.J. Dobrego Pasterza (1986), ustawionej po zachodniej stronie kościoła P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Żona Hanna - śpiewaczka chóru Filharmonii Krakowskiej.

Malczewski Jacek (1854-1929) - artysta malarz; absolwent, profesor i rektor krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych; w 1890 r. urządził pracownię malarską w Dworku Dettloffów na Prądniku Czerwonym (niektóre źródła lokują tę pracownię w pobliskiej "Pocieszce"). Powstały tu ponoć takie obrazy jak: "Malarczyk siedzący na brzozowej ławce" i "Melancholia". Artysta tworzył na Prądniku do 1897 roku.

Marczyk Józef, ks. - proboszcz parafii św. Mikołaja, w czasach, gdy mieszkańcy Prądnika Czerwonego starali się zorganizować pierwszą szkołę na własnym terenie (1818 r.), a tutejsze dzieci chcące pobierać nauki musiały chodzić do szkoły parafialnej przy kościele św. Mikołaja.

Mazanek Władysław, dr - lekarz prądnicki, którego wysoką, szczupłą sylwetkę, przemykającą ulicami Prądnika Czerwonego pamiętają wszyscy tutejsi mieszkańcy pokolenia powojennego. Długoletni kierownik Ośrodka Zdrowia mieszczącego się przy al. 29 Listopada.

Mazurek Józef, ks. - budowniczy kościoła w Kłaju; długoletni duszpasterz w parafiach krakowskich: św. Salwatora i św. Floriana, wikariusz Katedry na Wawelu; dyrektor prywatnej Szkoły Panien prowadzonej przez ss. Klaryski przy kościele św. Andrzeja; od 1922 r. organizator i pierwszy proboszcz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym, jednocześnie katecheta w prądnickiej szkole gminnej, oraz budowniczy pierwszego, tymczasowego, drewnianego kościoła parafialnego. Wobec niechęci parafian do budowy kolejnego kościoła (w miejsce tymczasowego), odchodzi na własną prośbę na probostwo w Mogilanach 16 października 1929 r., robiąc na Prądniku miejsce ks. Józefowi Tomerze.
Umiera w Mogilanach, jako proboszcz tamtejszej parafii, w 1958 r.

Merunowicz Jerzy - pedagog krakowskiej Szkoły Teatralnej. Do połowy lat 90-tych XX w. właściciel pięknego drewnianego domku przy ul. Dobrego Pasterza 27 w Prądniku Czerwonym.

Merunowicz Maurycy - syn Jerzego, artysta muzyk; organista w kilku kościołach krakowskich, jeden z lepszych wirtuozów tego instrumentu w Polsce, często koncertujący w kraju i za granicą.

Miętka Wojciech - kierownik szkoły w Prądniku Czerwonym w latach: 1898 - 1918.

Miętta-Mikołajewicz Władysław - od marca 1936 r. prezes zarządu oddziału Związku Strzeleckiego w Prądniku Czerwonym.  Po objęciu prezesury doprowadza do kontroli pracy poprzedniego zarządu, która wykazuje wiele nieścisłości finansowych popełnionych w czasie poprzedniej kadencji. Prowadzi to do wewnętrznych tarć i spadku prestiżu Związku wśród mieszkańców Prądnika. W kwietniu 1936 r. na polecenie dyrektora Szkoły Powszechnej (Władysława Sienko) wyprowadza  "strzelców" z użytkowanej przez nich świetlicy szkolnej.

Mikołajczykowie bracia - trzej kapłani pochodzący z parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Byli wyświęceni w kolejności: Michał (1963), Andrzej (1967), Jan (1972).

Milewski Kazimierz - inicjator powołania w 1965 r. sekcji zapasów w stylu wolnym w KS "Prądniczanka"; początkowo czynny zawodnik sekcji piłkarskiej, tenisa stołowego i siatkówki, a później działacz i wiceprezes klubu do spraw sportowych.

Miroccy - ostatni prywatni właściciele pałacu biskupiego w Prądniku Białym. W latach 60-tych XX w. mocno podupadły obiekt pałacowy wraz z parkiem, przejęło od nich miasto Kraków, przystępując w następnych latach do gruntownego remontu.

Miszczyk Józefa - od 1986 r. dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 95 (przy ul. Wileńskiej w Krakowie). Jest piątym dyrektorem tej placówki. Nastała po Ludwice Wrońskiej. Organizatorka jubileuszu 25-lecia szkoły, z okazji którego wydano okolicznościową broszurę - dla prądniczan źródło elementarnych informacji dotyczących tej placówki. Jej staraniem szkoła otrzymała w 1987 r. sztandar. W 2003 r. stanęła na czele komitetu organizacyjnego obchodów 40-lecia placówki, które to uroczystości na długo zostaną w pamięci uczniów, nauczycieli i zaproszonych gości. Z tej okazji wydano książeczkę o dziejach szkoły oraz drugą - antologię twórczości uczniowskiej na przestrzeni lat ("W kochanej budzie gwar słyszę", 2002), której wydawcą jest Towarzystwo Prądnickie.

Montelupi - bogata rodzina kupiecka pochodzenia włoskiego, mająca swoje posiadłości m.in. na terenach Prądnika. W 1567 r. rodzina otrzymała od króla Zygmunta Augusta szlachectwo i nazwisko Wilczogórskich, które jednak z czasem wyszło z użycia. Od 1569 r. (od Sebastiana Montelupi) przez 100 lat, członkowie rodziny kierowali pocztą polską. W 1579 r. Stefan Batory obdarzył rodzinę przywilejem wyjmującym jej członków spod jurysdykcji miejskiej. Ród Montelupich wymarł. Pamiątką po nich jest nazwa jednej z ulic przebiegających przez ich niegdysiejsze posiadłości w pobliżu Nowego Kleparza, oraz pałac na Szlaku (dziś przy ul. Szlak 71), którego kolejnymi właścicielami byli: jezuici, rodzina Badenich, a od końca XIX w. rodzina Tarnowskich. W 1950 r. budynek przejęła rozgłośnia Polskiego Radia.

Morski Jan Konstanty - przeor o.o. Dominikanów w latach 1639-42. Za jego czasów została wybudowana w Prądniku Czerwonym murowana, barokowa kaplica Dominikańska, p.w. świętych Janów: Chrzciciela i Ewangelisty, która w niemal niezmienionej formie przetrwała do dzisiejszych czasów.

Morsztyn Stanisław (zm. w 1482 r.) - ławnik, rajca; zorganizował w Krakowie cech mincerzy; właściciel pokaźnej części gruntów w Prądniku Tynieckim. W roku 1460, decyzją miejskich rajców wszedł w wieczystą dzierżawę gruntu (za czynsz 8 groszy rocznie) "...przy murowanym moście nad Prądnikiem, idąc ku Prądnikowi po prawej stronie, który to grunt rozciąga się jak klin ku folwarkowi Stanisława Morsztyna".

Mościcki Ignacy, prof. (1867-1946) - prezydent Rzeczypospolitej (1926-39) wysunięty na to stanowisko przez Józefa Piłsudskiego. W 1928 r. dokonuje w Ojcowie otwarcia drogi Kraków - Olkusz (na pamiątkę do filara Bramy Krakowskiej zostaje przymocowana tablica pamiątkowa). Przyjeżdżającego w 1929 r. do Krakowa, powiat i miasto witają przed Szkołą Powszechną w Prądniku Czerwonym. W 1934 r. bierze udział w otwarciu linii kolejowej Kraków - Miechów, na stacji kolejowej w Batowicach. Witają go tu przedstawiciele władz lokalnych, prądnicki oddział Związku Strzeleckiego i okoliczna ludność. Program powitania ubogacają śpiewem i recytacjami dzieci ze Szkoły Powszechnej w Prądniku Czerwonym, pod kierownictwem Piotra Rysiewicza. W uroczystości bierze też udział urlopowany ze szkoły prądnickiej na okres kadencji senatora RP - jej dotychczasowy dyrektor - Władysław Sienko.

Mól Władysław, ks. - trzeci z kolei proboszcz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym, w latach: 1936-42. Władysław Sienko - kierownik i budowniczy sąsiadującej z kościołem Szkoły Powszechnej - mówił o nim jako przyjacielu szkoły, "... który wprowadził prawdziwie chrześcijańską harmonię w życiu i w naszej pracy". W VIII.1940 r. zakłada miejscowe koło Polskiego Czerwonego Krzyża (którego zostaje prezesem). Po ograniczeniu działalności PCK, bierze udział w pracach Rady Głównej Opiekuńczej na terenie Prądnika, współpracując nadal z tymi samymi ludźmi co w PCK. W 1942 r. kilkakrotnie przesłuchiwany przez Gestapo w sprawie aresztowanego wcześniej, byłego wikarego parafii P.J. Dobrego Pasterza - ks. Adama Ziemby, został wreszcie sam zatrzymany. Zginął zamordowany w Oświęcimiu, 28 X 1942 r.

Mraz Tadeusz, ks. - wikary parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym, w latach 1994-96. Kapłan o zainteresowaniach plastycznych (malarstwo, rzeźbiarstwo), głoszący dla dzieci niezwykłe kazania niedzielne, z zastosowaniem mnogich rekwizytów. Niektórzy - lepiej zorientowani - twierdzą, że dla zilustrowania dzieciom prawd ewangelicznych wniósł na ambonę wszystkie rzeczy jakie dały się z mieszkania przytaszczyć. Zapalony narciarz, taternik i beskidzki GOPR-owiec. Twierdzi, że aby być ratownikiem górskim, trzeba być postrzelonym. I zazwyczaj zaraz potem dodaje: A co powiedzieć o GOPR-owcu, który na dodatek jest księdzem?

N

Nogieć Antoni (1897-1971) - obywatel Prądnika Czerwonego; właściciel prywatnej piekarni, stojącej dziś na rogu ulicy Dobrego Pasterza i Majora. Po śmierci ojca, tradycję wypieku chleba prądnickiego w nieco nowocześniejszym wydaniu przejęli synowie.

Nowak Tadeusz - w latach 1948-55 kierownik szkoły żeńskiej w Prądniku Czerwonym, a następnie długoletni dyrektor Szkoły Podstawowej nr 60 powstałej ze zjednoczenia tutejszych szkół: męskiej i żeńskiej. Funkcję dyrektora szkoły pełnił do czasu odejścia na emeryturę w roku 1974. Mieszkał przy ul. Powstańców.

Nowobilski Józef, ks. dr - historyk sztuki, rodem z Białki Tatrzańskiej. W latach 1983-88 wikariusz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym; duszpasterz studentów, potrafiący jako pierwszy, zgromadzić wokół tutejszego kościoła i zorganizować w prężne Duszpasterstwo Akademickie, setki studentów zamieszkujących Prądnik Czerwony (domy studenckie Akademii Rolniczej i Akademii Ekonomicznej i "tubylców"). Autor wielu kopii temperowych cudownego obrazu M.B. Częstochowskiej. Konserwator obrazu M.B. Częstochowskiej w kościele P.J. Dobrego Pasterza (1985). Z parafii zostaje oddelegowany do kurii krakowskiej, gdzie pełni przez kilka lat funkcję archidiecezjalnego konserwatora zabytków. Organizator i pierwszy dyrektor Muzeum Archidiecezjalnego, przy ul. Kanoniczej w Krakowie, które otworzył w maju 1994 r. Ekspert od epoki Młodej Polski.

O

Oborowicz Jan Kanty Wincenty - kowal z Prądnika; uczestnik powstania 1794 r., spoczywający na cmentarzu Rakowickim. Jak głosi tekst nagrobny:"...przekuwający kosy i dopuszczony w szeregi oddziału Kosynierów Naczelnika Tadeusza Kościuszki, świadek krakowskiej przysięgi swojego wodza, za zagwożdżenie moskiewskiej armaty, przez Naczelnika obrączką nagrodzony. Żył lat 119, osiem miesięcy, dwa tygodnie i sześć dni". Zmarł w roku 1889.

Oborski Tomasz, bp - sufragan krakowski, który dokonał poświęcenia kamienia węgielnego (1634) pod kościół Niepokalanego Poczęcia NMP. (późniejszy św. Łazarza) budowany na Wesołej przez o.o. Karmelitów (zwany potem św. Łazarza); oraz konsekrował w 1642 r. kaplicę Dominikańską w Prądniku Czerwonym imionami św. Janów: Chrzciciela i Ewangelisty.

Odrowąż Iwo - patrz: Iwo Odrowąż

Opałko Czesław - kierownik Szkoły Podstawowej nr 58 w Prądniku Białym, który zmienił imię patrona szkoły z Tadeusza Kościuszki na Francesco Nullo (1965). W tym samym roku założył tutaj pierwszy w Krakowie internat "tygodniowy" dla dzieci szkół podstawowych, którym rodzice nie byli w stanie zapewnić należytej opieki w domu.

Oremus Antoni - mistrz ślusarski, posiadający własną pracownię artystyczną przy ul. Rakowickiej. Autor wykonawstwa m.in. miedzianego ołtarza we współczesnym kościele P.J. Dobrego Pasterza (proj. Jana Budziłły), oraz trumienki na relikwie św. Brata Alberta, umieszczonej pod mensą ołtarzową w kościele "Ecce Homo" (1985). Członek Bractwa Kurkowego od 1974 r.: Marszałek Kurkowy w latach 1975/76 oraz Król Kurkowy w latach 1981/82.

P

Pająk Aleksander - nauczyciel Szkoły Trywialnej w Prądniku Białym, jeden z inicjatorów przeniesienia jej na Prądnik Czerwony w 1864 r., a następnie nauczyciel i kierownik tej nowo otwartej szkoły do roku 1873.

Pakosz Józef - w latach 1994-98 przewodniczący zarządu Rady Dzielnicy IV (obejmującej: Prądnik Biały Wschód, Prądnik Biały Zachód, Azory, Bronowice Wielkie, Górkę Narodową, Krowodrzę-Górkę, os. Prądnicka, Tonie i Witkowice), mającej swą siedzibę przy ul. Krowoderskich Zuchów 26a.

Paliwoda-Matiolański Piotr - inicjator powołania w KS "Prądniczanka" sekcji brydża sportowego (1968 r.). Wcześniej grano tu w brydża w ramach sekcji sportów masowych. świetny brydżysta i wieloletni kierownik tej sekcji. W latach 80-tych wiele razy zdobywał medale mistrzostw Krakowa (wraz z Markiem Jachimczykiem i Urszulą Janochą). W 1989 r. mikst: Matiolański-Janocha był najlepszy w Krakowie.

Palmowski Marian - pierwszy majster na placu budowy obecnego czerwonoprądnickiego  kościoła P.J. Dobrego Pasterza (od 1971 r.); mieszkaniec Górki Narodowej; ojciec księdza Władysława, wyświęconego w 1978 r. Zmarł po długiej chorobie w 1998 r.

Palmowski Władysław, ks. - parafianin Dobrego Pasterza, mieszkaniec Górki Narodowej, wyświęcony w 1978 r. Pracując w parafii w Mistrzejowicach w okresie komuny i stanu wojennego "z niejednego pieca chleb jadał". Orędownik idei "Solidarności". Prześladowany w tym czasie za przekonania. W 1983 r. przeniósł się do diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej a w 1987 r. został administratorem liczącej ok. 2 tys. mieszkańców parafii Rozłazino. Autor monografii o tej parafii.  W 2002 r. powrócił do archidiecezji krakowskiej.

Paluch Janusz M. - mieszkaniec Prądnika Czerwonego; dyrektor śródmiejskiego Ośrodka Kultury, któremu organizacyjnie podlega Klub Muzyki Współczesnej "Malwa" (przy ul. Dobrego Pasterza 6); rzecznik powstania stowarzyszenia ekologicznego działającego na rzecz potoku Sudół Dominikański (tzw. Rozrywka), jako unikalnego zakątka przyrodniczego na terenia Prądnika. Uczestnik niektórych imprez kulturalnych organizowanych przez "Malwę"; współtwórca i członek kolegium redakcyjnego "Nowej Gazety" powstałej w 1993 r. przy Radzie III Dzielnicy.

Panin - dowódca oddziału wojsk moskiewskich  w 1768 r. (konfederacja barska), poległy w czasie szturmowania Bramy Floriańskiej: ugodzony guzikiem od żupana wystrzelonym z karabinu pasamonika Marcina Oracewicza - jednego z obrońców miasta. Pochowany został podobno w sąsiedztwie klasztoru s.s. Karmelitanek na Wesołej.

Pasowicz Mieczysław, dr med. - dyrektor Szpitala im. Jana Pawła II na Białym Prądniku, w czasie wizyty Ojca św. w tej placówce (9.VI.1997) i poświęcenia przez niego nowej Kliniki Kardiochirurgii.

Paula Matka (Zofia Tajber) - założycielka Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana, mieszczącego się dziś w klasztorze w Prądniku Białym, przy ul. Glogera 1. Urodzona w 1890 r. w Białej Podlaskiej, dzieciństwo przeżyła w Żytomierzu. Studiowała grę na fortepianie i śpiew, w konserwatorium warszawskim, berlińskim i kijowskim. W 1923 r. zakłada w Krakowie organizację świeckią, pod nazwą: Stowarzyszenie Katolickie Dla Pogłębienia Wewnętrznego Życia Religijnego ku czci Przenajświętszej Duszy Chrystusa Pana. Pół roku po rejestracji, Zofia Tajber wynajmuje dom w Białym Prądniku, na siedzibę Stowarzyszenia i zamieszkuje tu wraz z kilkoma członkiniami. W 1930 r. przybiera na wzór zakonny imię "Paula". Gdy Stowarzyszenie staje się prawnie  zgromadzeniem zakonnym (1949 r.), zostaje jego przełożoną generalną (do 1961). W 1950 r. składa sama śluby wieczyste. Umiera w 1963 r. w opinii świętości w Siedlcu k. Krzeszowic. Zostaje pochowana początkowo na cmentarzu Białoprądnickim a w 1994 przeniesiona do pobliskiej kaplicy klasztornej. W 1993 r. rozpoczął się proces kanonizacyjny.

Pawłowski Janusz (ur. 1931) - mieszkaniec Olszy II; w latach 1972-81 był dyrektorem Domu Poprawczego w Witkowicach (w okolicy III Góry). Wspólnie z ks. Florianem Grucą założyciel kaplicy na terenie obiektu, dla wychowanków. W kościele P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym daje się od czasu do czasu słyszeć w repertuarze kościelnym jego niezły tenor. Współpracuje z chórem "Hasło" działającym przy krakowskiej Bazylice Mariackiej.

Piekarz Tadeusz - mieszkaniec Prądnika Czerwonego od 1978 r.; pracownik Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Krakowie; współzałożyciel i działacz "solidarnościowych" struktur podziemnych na terenie regionu krakowskiego; w stanie wojennym internowany jako aktywny działacz związku zawodowego "Solidarność"; po zwolnieniu z więzienia wielokrotnie przesłuchiwany i aresztowany przez służby specjalne; od 1989 r. - dyrektor WSK-PZL Kraków; w latach 1990-95 - wojewoda krakowski.

Pielińska Helena - ur. w 1912 r. mieszkanka Prądnika Białego, córka białoprądnickiego wójta - Michała Tomsy. Autorka interesujących wspomnień ujętych w formie "Wierszowanej Kroniki Białego Prądnika".

Pietrzyk Wojciech Maria inż. - autor projektu obecnego czerwonoprądnickiego kościoła P.J. Dobrego Pasterza, zatwierdzonego przez władze miejskie w 1970 r. (projektował też m.in. "Arkę Pana" w Bieńczycach).

Piłsudski Józef - na początku wieku mieszkał wraz z bratem Bronisławem przy ul. Topolowej 18, co upamiętnia okolicznościowa tablica (mieszkał też przy tej samej ulicy pod numerem 16). Na apel wodza, na Prądniku Czerwonym powstaje 54 Drużyna Strzelecka, mająca swój lokal przy ul. Dobrego Pasterza 54, u Adama Gorzkowskiego, która wyrusza w 1914 r. do boju o wolność i niepodległość. 6.VIII.1914 r. o świcie, przechodzi przez Prądnik Pierwsza Kadrowa, na pamiątkę czego, po dwudziestu latach, wmurowana zostaje nad bramą wejściową Szkoły Powszechnej tablica pamiątkowa.

Piotrowski Jan - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w latach 1980-82.

Piskorz Jerzy - znany z humoru, wysokich wymagań, ale i sprawiedliwości w ocenianiu, nauczyciel przedmiotów ścisłych w Szkole Podstawowej nr 60 w Prądniku Czerwonym (za czasów dyrektorów: T. Nowaka, J. Rotuski i A. Kafel); jeden z takich, którzy potrafili skutecznie nauczyć fizyki. Z-ca dyrektora szkoły i dyrektor tejże placówki (w jej nowej siedzibie, przy ul. Kowalczyka). Za jego czasów zmieniono imię patrona szkoły z "Franciszka Zubrzyckiego", na "I Kompanię Kadrową" (1990). Wychowawca wielu pokoleń uczniowskich. Zmarł  w czasie ferii zimowych 2003 r., jego szczątki spoczywają na cmentarzu Batowickim.

Piwowarczyk S. - architekt; autor projektu budynku Zakładu Wychowawczego dla chłopców im. ks. Siemaszki, który powstał w latach 1927-30, w sąsiedztwie wówczas budowanego szpitala im. G. Narutowicza, przy ul Prądnickiej. Obiekt ten mieścił bursę, kaplicę, oraz warsztaty.

Plank Józef - artysta malarz; w 1861 r., na zamówienie Ludwika Helcla maluje obrazy przeznaczone do powstającej obecnej Kaplicy Zmartwychwstania Pańskiego na cmentarzu Rakowickim.

Płachta Stefan - ur. w 1925 r. w Cichawce k. Bochni; do Krakowa przybył na stałe w 1944 r.; wieloletni organista w kościele o.o. Pijarów w Rakowicach; poeta. Z racji obu swych artystycznych zamiłowań - przyjaciel Wojciecha Barana (organisty z kaplicy św. Jana Chrzciciela w Prądniku Czerwonym). Jego twórczość poetycka zawiera wiele akcentów związanych z miejscami zamieszkania - okolicami Bochni, Prądnika Czerwonego i Rakowic. W 1974 r. zadebiutował prozą w "Wieściach", a pierwsze jego wiersze ukazały się w tychże w 1980 r.  Zmarł przy organach w czasie nabożeństwa w dniu patronki muzyki kościelnej i organistów  - św. Cecylii (1996).

Polak Paweł - wójt gminy Prądnik Czerwony, który w 1881 r. wynajął lokal dla II oddziału dziewcząt czerwonoprądnickiej Szkoły Pospolitej. W umowie jest mowa o opłacie rocznej w wysokości 80 zł reńskich, na okres 5 lat.

Poniatowski Józef (1763-1813) - książę; bratanek króla St. Aug. Poniatowskiego; naczelny wódz wojsk Księstwa Warszawskiego; uczestnik powstania kościuszkowskiego (1794); w czasie zwycięskiej kampanii 1809 r., przeszedł przez Prądnik Czerwony, by witany owacyjnie przez setki zgromadzonych mieszkańców, wkroczyć do miasta Bramą Floriańską

Poniatowski Stanisław August (1732-98) - król Polski; na mocy jego decyzji Uniwersytet Jagielloński przejmuje teren pojezuicki na Wesołej, na którym od 1783 r. zaczyna się organizować Ogród Botaniczny. W 1787 r., w czasie swojego pobytu w Krakowie, przybywa specjalnie na Prądnik Czerwony, aby obejrzeć wybudowany 2 lata wcześniej most  ks. Sebastiana Sierakowskiego (na rzece Prądnik). Jest również gościem  w Ojcowie, gdzie bierze udział w zwiedzaniu Jaskini Ciemnej. Gdy w latach 1788-92 w Ogrodzie Botanicznym powstaje uniwersyteckie obserwatorium astronomiczne ("gwiaździarnia"), król jest fundatorem jego wyposażenia (m.in. zachowanych do dzisiaj lunet).

Pudłowski Stanisław, ks. - proboszcz parafii św. Mikołaja; założyciel pierwszego na Wesołej, własnego obserwatorium astronomicznego w 1635 r. Kolejne - uniwersyteckie - powstało w Ogrodzie Botanicznym dopiero pod koniec XVIII w.

R

Radniecki Andrzej - aktualny, wieloletni, zasłużony dla środowiska prądnickiego dyrektor "Dworku Białoprądnickiego".

Radoń Mieczysław - wielokrotny mistrz Polski w zapasach; pierwszy trener zapaśników w stylu wolnym "Prądniczanki" (od momentu założenia sekcji w 1965 r. do początku lat 70-tych); człowiek, spod którego ręki wyszło na Prądniku wielu utalentowanych zawodników w tej dyscyplinie, w tym kilku mistrzów i reprezentantów Polski. Za jego czasów drużyna prądnickich "wolniaków" liczyła się nie tylko w Krakowie, ale zdobywała medale na imprezach rangi krajowej i międzynarodowej.

Radziwiłł Jerzy, kard. - herbu Trąby; biskup krakowski w latach 1591 -1600. W 1592 r. wydaje o.o. Dominikanom zezwolenie na budowę na ich gruntach w Prądniku Czerwonym, pierwszej drewnianej kaplicy Dominikańskiej.

Romanowski Artur, prof. inż. - profesor w krakowskiej Wyższej Szkole Przemysłowej. Od 1910 do 1914r. pierwszy przedstawiciel Prądnika Czerwonego w Radzie m. Krakowa, po wcieleniu części Prądnika i Olszy - pod nazwą Warszawskie (jako Dzielnicy XVIII) - do miasta. Jego nazwisko można jeszcze znaleźć w składzie Rady Miasta w 1928 r. Autor projektu drewnianego kościoła P.J. Dobrego Pasterza, wzniesionego w Prądniku Czerwonym w 1923 r., plebanii (1926-29), oraz starej dzwonnicy. Zamordowany w 1942 r. w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. W  "Kronice parafii" znajdują się słowa:  ... pracował niestrudzenie i niezmordowanie nad budową kościoła. Wykonał plany kościoła bezinteresownie, czuwał ciągle nad budową, przyozdobił kościół drewnianymi ozdobami. Czynił to wszystko z prawdziwym pietyzmem i miłością do ukochanego dzieła.  Za liczne zasługi około budowy kościoła, otrzymał kościelny order św. Grzegorza. Był  gorącym patriotą.

Romanowski Jan, dr - syn Artura Romanowskiego; od VIII.1940 r. działacz Koła PCK w Prądniku Czerwonym - jedynej zalegalizowanej przez okupanta organizacji. W swoim prywatnym gabinecie podejmuje się bezpłatnej pomocy lekarskiej na rzecz wszystkich skierowanych do niego przez lokalne koło PCK pacjentów.

Romanowski Jan - mieszkaniec Prądnika Białego, członek Komitetu Budowy Szkoły w Prądniku Czerwonym, w roku 1864. Był jedną z czterech osób, które wzięły na siebie ciężar prowadzenia budowy szkoły, ręcząc osobistym majątkiem (pozostali to: Józef Grabczak, Jan Sienko i Kazimierz Guzik).

Romanowska Maria - właścicielka małej fabryczki win w Prądniku Czerwonym, która użyczyła od 1922 r. dachu nad głową ks. J. Mazurkowi organizującemu tutaj nową parafię P.J. Dobrego Pasterza. Było to trzecie mieszkanie księdza na Prądniku (po dominikanach i sierocińcu F. Żurowskiej). Duże znaczenie dla sprawy budowy kościoła P.J. Dobrego Pasterza miał fakt, iż jeden z wujów M. Romanowskiej był komendantem miasta, a drugi - prałatem w Rzymie, co z dwóch stron ułatwiało skomplikowane sprawy organizacyjne. W wybudowanym już kościele, mocno zaangażowana w sprawę jego wyposażenia. Przed II wojną światową w domu Romanowskich przy ul. Piłsudskiego mieściła się ochronka, utrzymywana dzięki opłatom rodziców, przez parafię.

Roszkowski Jan - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w latach 1956-65; prezes Okręgowego Związku Kajakowego i wiceprezes Rady Wojewódzkiej ZS "Start" w Krakowie. Zapalony wodniak. Z jego inicjatywy założono w "Prądniczance" sekcję wioślarską, wybudowano przystań na Wiśle i wyposażono ją w sprzęt wyczynowy. Dzięki korzystnym warunkom do uprawiania sportów wodnych jakie stworzył, sekcja wioślarska "Prądniczanki" była jedną z mocniejszych w okręgu, a jej zawodnicy przywozili liczne medale z zawodów. W 1960 i 65 r. zdobyli nawet krajowe mistrzostwo ZS "Start".

Rotuska Janina - od 1974 r. dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 60 w Prądniku Czerwonym. Stanowisko to objęła po odchodzącym na emeryturę długoletnim dyrektorze tej placówki - Tadeuszu Nowaku. Za jej czasów: szkoła została przeniesiona z dwóch starych budynków przy al. 29 Listopada do nowoczesnego, dużego obiektu przy ul. Kowalczyka (1978 r.) oraz otrzymała sztandar (1980).

Rozwadowski Józef, bp - parafianin kościoła P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Mszę św. prymicyjną odprawił tutaj w 1931 r. W 1968 r. przyjął w Częstochowie sakrę biskupią z rąk kard. Karola Wojtyły. Przez wiele lat był biskupem pomocniczym w Łodzi. Zmarł w 1995 roku.

Różycki Tadeusz - mieszkaniec Olszy II; posiadacz największej w okolicy siwej brody; coroczny uczestnik pielgrzymki krakowskiej na Jasną Górę. W każdym czasie służy przy czerwonoprądnickim kościele P.J. Dobrego Pasterza własnym czasem i bezinteresownym wkładem pracy (zamiatanie, odśnieżanie, drobne naprawy, budowa ołtarzy polowych, poczet sztandarowy itp.). W roku 1995, wykonał w czynie społecznym betonowy murek ogrodzenia wokół kościoła parafialnego, który potem przykryto płytami piaskowcowymi.

Rusiniak Krzysztof - przewodniczący zarządu Rady Dzielnicy III (obejmującej Prądnik Czerwony, Olszę II, Rakowice, Ugorek, Wieczystą i Wiśniową) mieszczącej się w budynku "Malwy", przy ul. Dobrego Pasterza 6. Prezes firmy ogrodniczej POLSAD, z siedzibą na terenie dawnego dworu dominikańskiego u zbiegu ulic Dobrego Pasterza i Strzelców.

Rysiewicz Piotr - nauczyciel; w latach 1930-35 p.o. kierownika Szkoły Powszechnej w Prądniku Czerwonym, w miejsce urlopowanego na czas kadencji senatorskiej Władysława Sienko. Zorganizował nauczycieli i młodzież szkolną do przygotowania uroczystego powitania prezydenta Ignacego Mościckiego na stacji kolejowej w Batowicach (1934 r.).

Rzewuski Leon, hr. - właściciel części gruntów prądnickich, w czasie gdy budowana była w Prądniku Czerwonym pierwsza drewniana Szkoła Trywialna (1864). Budowę tejże wsparł sporą kwotą w wysokości 59 złr. Całość pola, które sprzedał gminie pod budowę szkoły (za cenę 430złr i 87 krajcarów) miała 2 morgi 269 sążni i mieściła się w sąsiedztwie krzyżowania się młynówki z gościńcem warszawskim (dzis. al. 29 Listopada 100).

Rzeźnik Stefan - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w 1955 r.

S

Sapieha Adam Stefan, kard. (1867-1951) - książę, biskup krakowski w latach 1912-51. Kieruje na Prądnik Czerwony (1922) ks. Józefa Mazurka do organizowania pierwszej parafii. W tym samym roku daruje cały majątek Towarzystwa Ekspiacyjnego Imienia Maryi (w tym "Zakład M.B. Częstochowskiej dla Opuszczonych Sierót" w Prądniku Czerwonym) krakowskiemu stowarzyszeniu Rodzina Sieroca. W 1923 r. poświęca nowo wybudowany kościół P.J. Dobrego Pasterza. Rada Miasta przyznaje mu w 1937 r. tytuł Honorowego Obywatela Miasta Krakowa. W 1925 r. zostaje arcybiskupem metropolitą krakowskim.  W 1946 r. zostaje kardynałem i pełnomocnikiem Stolicy Apostolskiej do spraw Kościoła w południowej Polsce. W 1949 r. - przez kanoniczną erekcję - przemienia białoprądnickie świeckie Stowarzyszenie Katolickie dla pogłębienia wewnętrznego życia religijnego ku czci Przenajświętszej Duszy Chrystusa Pana, założone przez Zofię Tajber - w zgromadzenie zakonne, pod dzisiejszą nazwą: Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana.

Sas Zubrzycki Jan (1860-1935) - architekt, historyk architektury, twórca tzw. stylu nadwiślańskiego; współzałożyciel Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Sztuki i Kultury (1916). W wielu miastach Galicji tworzył budowle użyteczności publicznej i kościoły (najczęściej neogotyckie). Ważniejsze jego dokonania to kościoły: św. Józefa w Rynku Podgórskim, Redemptorystów w Podgórzu, Misjonarzy w Tarnowie; ratusze w Niepołomicach, Myślenicach, Jordanowie. W latach 20-tych XX w. stworzył projekt przebudowy zabytkowej "Pocieszki" w Prądniku Czerwonym, wg którego powstało dzisiejsze oblicze najstarszych zabudowań s.s. Albertynek przy ul. Woronicza.

Schilling Fryderyk - kupiec; założyciel w Prądniku Biskupim jednej z pierwszych papierni na ziemiach polskich (1491 r.) W latach 1510-62 papiernia ta dzierżawiona jest przez słynnego drukarza i księgarza Jana Hallera i jego rodzinę.

Schindler Jan Chrzciciel, ks. (1802-1890) - profesor Pisma św. i języków orientalnych na Wydz. Teologicznym UJ, reorganizator uczelni, proboszcz parafii św. Mikołaja (1833-40), od 1837 dożywotni senator WMK. W latach 1836-40 komisarz rządowy szkół, będący zwolennikiem powszechnego obowiązkowego nauczania. W 1838 r. przeprowadził likwidację majątku probostwa św. Mikołaja w Czerwonym Prądniku, który został oddany w wieczystą dzierżawę chałupnikom prądnickim. W latach 1839-46 wielce zasłużony dla Krakowa prezes Senatu Rządzącego (m.in.: wyposażył drukarnię uniwersytecką, odnowił Stary Teatr, Wieżę Mariacką i budynki UJ, uporządkował finanse miasta, za jego kadencji wybrukowano wiele ulic, rozbudowano kanalizację, usprawniono administrację). Członek licznych stowarzyszeń naukowych. Mimo zasług, mało popularny wśród Krakowian, ze względu na postawę poddańczą wobec zaborcy.

Sicińscy Marzenna i Wojciech - projektanci kościoła "Ecce Homo", konsekrowanego w 1985 r. na terenie Prądnika Czerwonego przy klasztorze ss. Albertynek, (ul. Woronicza 10).

Sidorowicz Feliks - nauczyciel Szkoły Powszechnej w Prądniku Czerwonym; w latach 1932-34 pełni obowiązki kierownika szkoły. Od założenia tutejszego oddziału Związku Strzeleckiego (1933 r.) jest jego kierownikiem Wychowania Obywatelskiego. W 1934 r. zostaje mianowany podinspektorem szkolnym na obwód krakowski (pow. krakowski, chrzanowski i bocheński). W styczniu 1940 r. zostaje kierownikiem w czerwonoprądnickiej Szkole Powszechnej (będąc jednocześnie kierownikiem szkoły w Rakowicach). Od momentu założenia (1940), aktywny członek prądnickiego koła Polskiego Czerwonego Krzyża, w którym pełni funkcję skarbnika. Od 1941 r. działa w miejscowym kole Rady Głównej Opiekuńczej. W 1945 r. zostaje odwołany z kierownictwa szkoły, obejmując posadę zastępcy inspektora szkolnego na powiat krakowski.

Sienko Jan - obywatel Górki Narodowej; w 1864 r. członek Komitetu Budowy Szkoły w Prądniku Czerwonym. Był jedną z czterech osób, które wzięły na siebie ciężar prowadzenia budowy szkoły, ręcząc osobistym majątkiem (pozostali to: Jan Romanowski, Józef Grabczak i Kazimierz Guzik).

Sienko Władysław - kierownik (potem dyrektor) Szkoły Powszechnej w Prądniku Czerwonym (1920-39); prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" (1926-27); senator Rzeczypospolitej (1930-34); prezes Krakowskiego Okręgu Strzeleckiego; wydawca czasopisma naukowego "Ruch Pedagogiczny"; inicjator corocznego "Marszu Szlakiem Kadrówki" z Krakowa do Kielc, organizowanego od 1924 r. (w 10. rocznicę przemarszu I Kadrowej przez Prądnik); jeden z organizatorów budowy nowej, dużej 2-piętrowej szkoły (1929) przy dzisiejszej al. 29 Listopada 102. Zrzekając się dochodu z przysługującego mu pola, umożliwił Gminie sprzedanie go, a uzyskane tą drogą pieniądze przeznaczył na cel budowy nowej szkoły. Za jego kadencji poświęcono pierwszy sztandar szkoły (1929) oraz wmurowano nad drzwiami wejściowymi tablicę upamiętniającą przemarsz I Kadrowej przez Prądnik (1934); w roku szkolnym 1938-39 odznaczony "Złotym Krzyżem Zasługi".

Sierakowski Sebastian, ks. (1743-1824) - architekt, kustosz koronny. Od 1774 r. członek kapituły krakowskiej; senator WMK; proboszcz Katedry Wawelskiej (od 1807). Z jego licznych realizacji należy wymienić: odnowę wnętrz wawelskich i Sukiennic, projekt barokowych hełmów wież i pomnika Mikołaja Kopernika w kolegiacie św. Anny, projekty wielu nagrobków, projekt Placu Królewskiego w Warszawie. Autor podręcznika pt. "Architektura obejmująca wszelki gatunek murowania i budowania" (1812). W latach 1785-86, według jego planów, powstaje na Prądniku Czerwonym, na rzece Białusze - most kamienny, nazwany potocznie od nazwiska twórcy, Mostem Sierakowskiego.

Sierdziński Antoni - wójt Prądnika Czerwonego, w czasie starań tutejszych mieszkańców o przeniesienie szkoły na ten teren, z Prądnika Białego. Jeden z współautorów prośby do c.k. Komisji Namiestniczej w tej sprawie (27.IX.1863), oraz do "Wielebnego Dozoru Szkół Dystryktu Przedmiejskiego" (17.IV.1864), które to zaowocowały pozytywnym skutkiem, tj. przychylną opinią władz i wydaniem zezwolenia na budowę nowej szkoły.

Sitko Jacek - zawodnik drużyny piłki nożnej, a w latach 1992-2002 prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" (funkcję tę przejął po Jerzym Hajdaszu). Współautor (z Wiesławem Barczewskim) książki "Wydawnictwo Jubileuszowe KS Prądniczanka" (1997).

Skowroński Rajmund - pierwszy nauczyciel szkoły w Prądniku Białym, otwartej staraniem tamtejszych włościan, w roku 1828 (po zlikwidowaniu w 1825 r. przez władze oświatowe, jedynej w okolicy szkoły w Prądniku Czerwonym).

Skórówna Zofia - nauczycielka Szkoły Powszechnej w Prądniku Czerwonym. Inicjatorka (wraz z ks. Władysławem Mólem) założenia miejscowego koła Polskiego Czerwonego Krzyża, mającego za cel niesienie pomocy biednym, wysiedlonym, rodzinom wojskowych oraz jeńcom polskim w szpitalach. Koło powstało po uzyskaniu zezwolenia władz okupacyjnych w sierpniu 1940 r.

Sobierajowie - stara rodzina prądnicka. Z przekazów ustnych wynika, że kiedy król Jan III Sobieski, przed wyruszeniem pod Wiedeń (1683), dokonywał przeglądu stacjonujących pod Krakowem wojsk, zatrzymał się w Prądniku Czerwonym na krótki odpoczynek. Od słów króla: "...macie tutaj taki sobie raj", skierowanego do jednego z miejscowych gospodarzy, wzięło się ponoć nazwisko Sobierajów, których potomkowie mieszkają tu do dziś. Na pamiątkę pobytu króla wybudowano tu kapliczkę (tzw. kapliczkę Sobierajów) widoczną dziś od strony ul. Dobrego Pasterza.

Sobieraj Mikołaj - w początkach organizowania parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym (od 1922 r.) - aktywny działacz Komitetu Budowy Kościoła parafialnego. Proboszcz parafii ks. Józef Mazurek tak pisze o nim w "Kronice parafii": "...Najbogatszy obywatel Prądnika Czerwonego. Zajmował się niezmordowanie swoim gospodarstwem. Był skarbnikiem Komitetu. Jako zamożny i prawy obywatel cieszył się powszechnym zaufaniem. Swoje obowiązki skarbnika Komitetu spełniał sumiennie, gorliwie i troskliwie. Swoją pracą przyczynił się więc ogromnie do budowy kościoła."  

Sobieraj Jan - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w latach 1937-38.

Sołtysik Bronisław - prezes Związku Młodej Polski w Prądniku Czerwonym, z którego inicjatywy chór męski ZMP wystąpił po raz pierwszy w kościele (1931), zapoczątkowując w ten sposób współpracę z parafią P.J. Dobrego Paterza (proboszcz ks. Józef Tomera). Od tego czasu liczy się istnienie chóru w tutejszej parafii. Był też przedwojennym zawodnikiem i działaczem sekcji piłkarskiej Robotniczego Klubu Sportowego "Prądniczanka". W II.1945 r., na pierwszym po wojnie walnym zebraniu członków klubu, został wybrany delegatem "Prądniczanki" do Krakowskiego Okręgowego Zwiazku Piłki Nożnej (KOZPN).

Sołtysik Marian - brat Bronisława, członek chóru męskiego Związku Młodej Polski, przekształconego w 1931 r. w chór przy kościele Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. W roku 1945, po przerwie okupacyjnej jest inicjatorem odrodzenia zespołu i na krótko jego pierwszym dyrygentem.

Sroka Adam, ks. - w latach 1966-70 wikariusz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. We wrześniu 1970 r. zostaje mianowany przez kard. Karola Wojtyłę wikariuszem ekspozytury parafii Św. Krzyża w Prądniku Białym, gdzie ma stworzyć warunki dla zorganizowania nowej parafii. Po długotrwałym procesie sądowym w połowie lat 70-tych, odzyskuje od PRL byłe grunty parafii Św. Krzyża i na nich stawia budynek punktu katechetycznego (1981), który rozrasta się do pokaźnych rozmiarów dzisiejszej plebanii. W 1982 r. rozpoczyna budowę kościoła N.M.P. Matki Kościoła. Uważa, że parafia złożona w przeważającej części ze starej kadry wojskowej i milicyjnej nie jest najłatwiejszym miejscem do stawiania świątyń i prowadzenia działalności duszpasterskiej. Kapelan Wojska Polskiego. Zapalony myśliwy. Mieszka w bloku przy ul. Pachońskiego, gdzie można go spotkać spacerującego z nieodłącznym czarnym sznaucerem średnim.

Srokowski Tadeusz, ks. - pierwszy osiadły na stałe w Prądniku Białym (październik 1933 r.) kapelan Sióstr Duszy Chrystusowej. Dotąd księża dojeżdżali tu z Krakowa.

Steller Alojzy - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w latach 1966-67.

Stokłosa Oktawian, o. - ojciec przełożony i dyrektor Wydawnictwa Karmelitańskiego, mieszczącego się od 1994 r. w nowym budynku klasztornym o.o. Karmelitów, postawionym w początku lat 90-tych XX w. w Prądniku Białym (ul. Glogera 3).

Stryjeński Tadeusz - architekt krakowski; na terenach prądnickich, zbudowano wg jego projektów m.in.: Schronisko Lubomirskiego (1888-93, współautor Wł. Ekielski) i rozpoczęto budowę kościoła Karmelitów Bosych (od 1907), oraz odnowiono ówczesny parafialny - dla mieszkańców Prądnika Białego - kościół Św. Krzyża (1896-98; w pracach brał jeszcze udział Z. Hendel i St. Wyspiański).

Strzałka Antonina, s. - pierwsza mistrzyni nowicjatu Sióstr Duszy Chrystusowej, po jego kanonicznym otwarciu, co miało miejsce w Prądniku Białym w 1950 r.

Strzelichowski Piotr, ks. - proboszcz parafii św. Mikołaja, który włożył wielki wkład pracy we wspieranie budowy szkoły w Prądniku Czerwonym (1864).

Surówka Franciszek - jeden z najlepszych bramkarzy w historii KS "Prądniczanka" (1965-74), długoletni trener w tymże klubie, drużyn piłkarskich wszystkich kategorii wiekowych. Jako zawodnik grał wcześniej w "Czarnochowicach" i "Wawelu". Do "Prądniczanki" trafił w 1965 r. i występował w jej barwach niemal 10 lat.

Szarferberg Marek - krakowski księgarz i nakładca; posiadacz jednej z lepszych papierni nad rzeką Prądnik, na tzw. Żabim Młynie (pomiędzy Górką Narodową a Prądnikiem Tynieckim). Po nim papiernię użytkowały jego dzieci, aż wreszcie została całkowicie zniszczona w czasie oblężenia Krakowa przez wojska arcyksięcia Maksymiliana, w 1587 roku.

Szczypiński Stanisław - w czasach tworzenia parafii i budowania kościoła P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym aktywny członek Komitetu Budowy Kościoła. Od 1930 - wójt gminy Prądnik Czerwony. W "Kronice parafii" piszą o nim: "...Należał do najgorliwszych członków Komitetu. O wszystko dbał i zabiegał. W sprawach Komitetu jeżdził do Warszawy i do innych miejscowości. Cokolwiek trzeba było załatwić, wszyscy zwracali się do niego. On trafił i do Księcia Metropolity, i do Wojewody i do p. Starosty i do ks. Proboszcza. Jemu głównie zawdzięczać należy, że założyliśmy bractwo różańca wiecznego i żywego, że nabyliśmy ołtarz z kaplicy z Woli Justowskiej, zakupiliśmy organy od Sióstr Wizytek, sprawiliśmy stacje Drogi Krzyżowej i.t.d. On organizował procesje i pielgrzymki". Umiera w 1936 r. i zostaje pochowany na cmentarzu parafialnym w Batowicach.

Szot Józef - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w latach 1968-69.

Szybowski Jan - przybywa na Prądnik Czerwony w lecie 1939 r. z Kalwarii, gdzie pełnił obowiązki organisty (w tym czasie organista prądnicki, Paweł Krzywda, wyjeżdża do Kalwarii w tym samym celu). Tutaj osiedla się na stałe przy ul. Piłsudskiego 43, wraz z rodziną: żoną Karoliną i dziesięciorgiem dzieci. W czasie II wojny światowej, oprócz grania w kościele P.J. Dobrego Pasterza, prowadzi jeszcze sklepik spożywczy i udziela się w tutejszej Radzie Głównej Opiekuńczej (RGO). Przebywa tu do chwili aresztowania przez Gestapo w 1944 r. (wraz z synami: 16-letnim Adamem i 18-letnim Stanisławem). Po pobycie w płaszowskim obozie koncentracyjnym, zostaje wywieziony wraz z synami do Grossrosen, a stamtąd - już sam - do Mauthausen, gdzie ślad po nim zanika.

Szybowski Jan, ks. - syn Jana; ur. w Gaju koło Mogilan. Święcenia kapłańskie otrzymuje w 1941 r. a mszę św. prymicyjną odprawia na Prądniku Czerwonym (w kościele P.J. Dobrego Pasterza), gdzie mieszka jego rodzina, a ojciec Jan jest organistą. Pierwszą jego parafią jest Marcyporęba, następną Nowy Targ. Wg kardynała Sapiehy jest najlepszym kaznodzieją na Podhalu. W 1948 r. zostaje aresztowany za "...deprawowanie młodzieży i próbę obalenia ustroju". Skazany na 7 lat, większość wyroku odbywa w więzieniu o zaostrzonym rygorze, we Wronkach. Ciężko chory opuszcza więzienie w 1953 r. Zostaje wikarym w Klikuszowej, a następnie proboszczem w Kosocicach. W 1967 r. obejmuje ostatnie swoje probostwo - w Brzeziu. Umiera w 1992 r. O jego działalności mogą świadczyć: ołtarz i dzwony w Kosocicach, zmodernizowana kaplica w Grodkowicach, oraz dwa nowe kościoły w Suchorabie i Szarowie.

Szybowski Tadeusz - syn Jana; znany aktor krakowski, w latach 70-80 XX wieku, dzięki prowadzeniu niezliczonej ilości różnych imprez masowych, niekwestionowany "król krakowskiej estrady"; syn Karoliny i Jana - organisty w kościele P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Jan Adamski zaprzyjaźniony aktor mieszkający w Prądniku Białym, wyraża się o nim w ten sposób: "...Tadzio? To najlepszy przyjaciel. Znamy się od dawna. Jest człowiekiem, dla którego po słowie kochać następnym jest słowo pomagać. Doświadczyłem tego na sobie i wielu innych też. Zawdzięczam mu bardzo wiele. Prądnik może być dumny, że Tadzio tu mieszkał.

Szypiłło Jan, inż. - od IV 1971 r. kierownik budowy powstającego obecnego kościoła P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym. Pracami przygotowawczymi, a następnie budowlanymi kierował bezinteresownie.



Ś

Śniadecki Jan (1756-1830) - matematyk i astronom; współautor reformy Akademii Krakowskiej; współorganizator (m.in. z J. Jaśkiewiczem) pierwszej na ziemiach polskich próby wzniesienia się balonu, napełnionego gorącym powietrzem (1784 r.), z terenu Ogrodu Botanicznego na Wesołej; organizator i założyciel obserwatorium astronomicznego w tymże Ogrodzie (1788-92) oraz pierwszy jego dyrektor (do 1803 r.).



T

Tabor Antoni - kierownik szkoły w Prądniku Czerwonym w latach: 1873-1898. W roku 1892 doprowadza do wybudowania nowego, 1 piętrowego murowanego budynku szkolnego. Na ten cel zostaje rozebrana połowa starej szkoły drewnianej, a druga połowa służy przez jakiś czas jako mieszkanie nauczycielskie.

Tajber Zofia - patrz: Paula Matka

Tomasik Jan, dr - mieszkaniec ul. Dominikanów w Prądniku Czerwonym; w latach 1933-35 - wiceprezes zarządu tutejszego Związku Strzeleckiego (prezesem był kpt. Ludwik Drobniak); prezesem zarządu zostaje od IV 1935 r. do III.1936, po czym "...w następstwie przykrości jakich doznał od pewnych czynników, rezygnuje z zajmowanego stanowiska". Wg "Księgi uchwał..." kolejny zarząd oddziału doszukał się po nim wielu nieścisłości finansowych (prezes Miętta-Mikołajewicz).

Tomera Józef, ks. - drugi z kolei proboszcz parafii P.J. Dobrego Pasterza w Prądniku Czerwonym (po ks. Józefie Mazurku). Funkcję proboszcza pełni w latach: 1929-36. Organizator lokalnego Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej i autor remontu domu parafialnego przy ul. Piłsudskiego, przeznaczonego dla miejscowej młodzieży. Założyciel cmentarza parafialnego przy drodze do Batowic (1930), na którym jeszcze za jego proboszczowania zostaje wybudowana drewniana kaplica św. Józefa. Organizator parafialnej Kasy Pogrzebowej (1931), Apostolstwa Modlitwy i "ojciec" chóru parafialnego (1931). Umiera po krótkiej chorobie w 1936 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w grobowcu duchowieństwa.

Tomsa Michał - wójt gminy Prądnika Białego w latach 30-tych XX w. Ojciec autorki "Wierszowanej Kroniki Białego Prądnika" - Heleny Pielińskiej. Druga jego córka - Anna Bugajowa - przypomina sobie jak "...do domu przyprowadzano podejrzanych o jakieś przestępstwa, tu sporządzano protokoły wstępne, a potem przekazywano sprawę dalej. Gdy ktoś chciał pochować zmarłego, to ojciec wyznaczał miejsce na cmentarzu parafialnym założonym na Białym Prądniku, między innymi z jego inicjatywy. Na zakończenie urzędowania ojciec otrzymał piękną laurkę od mieszkańców Białego Prądnika z podziękowaniem za mądre i sprawiedliwe sprawowanie władzy."

Trendota Jan - w latach 20-tych XX w. kierownik szkoły dwuklasowej w Prądniku Białym, mieszczącej się w murowanym budynku (późniejszego Pogotowia Ratunkowego przy ul. Białoprądnickiej). Wraz z żoną Katarzyną i czwórką dzieci: Zofią, Marią, Heleną i Józefem, mieszkał w jednej połowie budynku szkolnego (w drugiej odbywały się zajęcia szkolne). Helena Pielińska - autorka "Wierszowanej Kroniki Białego Prądnika" tak pisała o nim: "...Kierownik szkoły poczciwy, z duszą i kościami, przez wszystkich na Prądniku był bardzo lubiany".

Trębacz Józef - zawodnik "Wezuwiusza" - jednej z "dzikich" drużyn futbolowych działającej na prądnickich terenach po I wojnie światowej; pierwszy przewodniczący zarządu (1921-24) zjednoczonego klubu sportowego "Wezuwiusz" (powstałego z "Wezuwiusza" i "Zadworzanki"), przekszałconego w 1924 r. - w Robotniczy Klub Sportowy "Prądniczanka" (po przyłączeniu futbolistów "Rewii").

Trzebicki Andrzej bp (1607-79), herbu Łabędź - podkanclerz koronny, biskup przemyski i krakowski; pisarz i wydawca; podczas wojny ze Szwedami towarzyszy królowi Janowi Kazimierzowi na wygnaniu. Po wojnie przeprowadza lustrację dóbr biskupich, wynikiem czego w latach 1665-69 odbudowuje zniszczoną w czasie "potopu" rezydencję biskupią w Prądniku, czyniąc z niej okazały pałac biskupi. Stworzył formalne i materialne podwaliny do przeprowadzenia w latach 1683-84 restauracji kościóła św. Krzyża.

Trzmielewski Roman - najlepszy zawodnik i trener sekcji biegów na orientację w KS "Prądniczanka" w latach 80-tych. Mistrz Polski w biegu długodystansowym w 1984 r.

Tyrpak Jerzy - w latach 50-tych XX w. kierownik Szkoły Podstawowej nr 58 w Prądniku Białym. Za jego kadencji wybudowano obecny budynek szkolny, przy ul. Zielińskiej.



U

Ubryk Barbara (1817-98) - od 1840 r. s. karmelitanka w zgromadzeniu na Wesołej, znana z tego, że na skutek rzekomej choroby umysłowej, została w 1848 r. "zamurowana żywcem" przez współsiostry, w niewielkiej, nieogrzewanej celi klasztornej, bez okna. W pomieszczeniu tym przeżyła 21 lat. Po wyjściu na jaw sprawy jej nieludzkiego traktowania w 1869 r., doszło w Krakowie do poważnych rozruchów antykościelnych, które musiało tłumić wojsko. Zakonnica została uwolniona z celi przez komisję śledczą sądu karnego, lecz z objawami poważnej choroby psychicznej spędziła resztę życia na oddziale psychiatrycznym szpitala św. Łazarza. Niektórzy twierdzą, że powodem "zamurowania" było wplątanie się zakonnicy w jakąś historię miłosną.



W

Wachowicz Ewa - Miss Polonia 1992; sekretarz prasowy premiera Waldemara Pawlaka. Związana z Prądnikiem Czerwonym dzięki studiom na Akademii Rolniczej (al. 29-Listopada), w akademiku której mieszkała jako studentka. Do czasu zakończenia kariery politycznej dom akademicki nie odmawiał jej dachu  nad głową w czasie jej przyjazdów do Krakowa. Od 1995 r. zmieniła uczelnię na Akademię Ekonomiczną, a wraz z tym miejsce zamieszkania, opuszczając Prądnik Czerwony. Późniejsza producentka filmowa.

Wcisło Stanisław - ur. w 1937 r. w Płaszowie. Zawodnik tenisa stołowego kolejno: "Płaszowianki"(1950-55), "Prokocimia"(1955-56), "Wandy" (1957-87) z przerwą na odbycie służby wojskowej, kiedy to grał w "Wiśle" (1958-60), i wreszcie "Prądniczanki" (od 1987 r.). Indywidualny mistrz Krakowa (1960), oraz 6 krotny mistrz Krakowa w deblu oraz 4-krotny w mikście. Trener "Wandy", "Hutnika", "Nadwiślanu" i "Bronowianki". 14-krotny trener reprezentacji Polski w czasie ważnych zawodów międzypaństwowych. Wychowawca całych rzesz pingpongistów, spośród których 19 było lub jest mistrzami Polski (czasem wielokrotnymi), a 12-cioro reprezentowało barwy krajowe na Mistrzostwach Europy i świata. Władze Polskiego Związku Tenisa Stołowego uhonorowały go tytułem "Trenera Roku 1993", przyznanym po raz pierwszy w historii tej dyscypliny. Inicjator i organizator wielu imprez krajowych w tenisie stołowym, w tym od 1993 - Mistrzostw Zakładów Karnych Południowej Kongresówki i Galicji.

Wencel Marcin - prądnicki przemysłowiec; przedwojenny właściciel cegielni przy drodze warszawskiej pod "III Górą"; możny protektor Robotniczego Klubu Sportowego "Pradniczanka" i jego prezes w latach 1933-36 oraz 1939. W styczniu 1945 r., wobec fali dotkliwych mrozów, ofiarował Szkole Powszechnej w Prądniku Czerwonym (kierowanej tymczasowo przez Mieczysława Drwala) 24 kwintale węgla. Opał ten musiał wystarczyć do ogrzania pomieszczeń klasowych dla umożliwienia podjęcia nauki przez prądnickie dzieci. W czasie niwelacji terenu pod budowę boiska "Prądniczanki" (1945-46) użyczał własnych furmanek do wywozu ziemi. Spoczywa w części parafialnej cmentarza Batowickiego.

Wiejak Wojciech - Prądniczanin, absolwent prądnickiej Szkoły Podstawowej nr 60, XLO i Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej; pochodząc z rodziny lotników sam został pilotem. Lata szybowcami, samolotami jedno- i wielosilnikowymi, helikopterami. Na Prądniku Czerwonym widać najczęściej jego śmigłowiec, zakreślający figury ponad domem Wiejaków (ich duży dom rodzinny stojący nad Białuchą - dawna własność Grabczaków - został wyburzony w 1996 r. pod poszerzaną ul. Lublańską). Obecnie mieszka wraz z rodziną w nowym domku przy maleńkiej ul. Jezuitów. Jest pilotem lotnictwa sanitarnego; GOPR-owiec tatrzański. Siostra Anna - jest cenioną krakowską malarką.

Wit Romuald - w latach 1994-98 redaktor naczelny i autor większości tekstów w lokalnym, kilkustronicowym miesięczniku pt. "Wiadomości III Dzielnicy Miasta Krakowa" (wcześniejszy tytuł: "Nowa Gazeta"), którego redakcja mieściła się w budynku gminy, przy ul. Dobrego Pasterza 6.

Władysław Łokietek (ok. 1260-1333) - syn księcia Kujawskiego Kazimierza I, ojciec Kazimierza Wielkiego; w 1300 r. odsunięty od władzy książęcej przez Wacława II schronił się na Węgrzech; 1304-06 zajął m.in. ziemię Sandomierską i Krakowską. Dla pozyskania Krakowa nadał miastu znaczące przywileje, mimo to spotkał się z wrogością niemieckiego mieszczaństwa, które wznieciło w 1311 r. bunt pod wodzą wójta Alberta. Zastosowane wobec ujarzmionych buntowników represje pozbawiły ich m.in. gruntów na Prądniku Tynieckim, przekazując je na rzecz tynieckich o.o. Benedyktynów, posiadających tu już wcześniej swoje pola. W 1320 r. zostaje koronowany na króla Polski. Jest bohaterem legendy wiążącej jego wygnanie z jedną z najsławniejszych jaskiń ojcowskich (Grota Łokietka). 

Władysław IV Waza (1595-1648) - syn Zygmunta III Wazy; wybrany królem polskim w 1632 r. W lutym 1633 r. odbył uroczysty wjazd do Krakowa, przejeżdżając przez Prądnik Tyniecki, gdzie gościł w pałacu Cellarich (dzisiejszej siedzibie ss. Albertynek przy ul. Woronicza 10).

Wnęk Władysław, dr - starosta, przewodniczący krakowskiego Wydziału Powiatowego, którego staraniem, w 1937 r., około 100 chłopców i dziewczynek ze Szkoły Powszechnej w Prądniku Czerwonym, zostało umieszczonych bezpłatnie na kolonii w Radziszowie (za czasów kierowania szkołą przez Władysława Sienko).

Wojtyła Karol, kard. - patrz: Jan Paweł II

Wolniewicz, ks. - proboszcz parafii św. Mikołaja, który 5.XII.1864 r. odprawił w licznej asyście uroczystą mszę św. w kaplicy Dominikańskiej, po której nastąpiło poświęcenie budynku nowej, drewnianej Szkoły Trywialnej w Prądniku Czerwonym.

Woronicz Jan Paweł, bp (herbu Pawęża) - biskup krakowski w latach 1815-29); częsty bywalec w - postawionym na fundamentach pałacu Cellarich - dworze Marianny Badeniowej z Wawrzeckich ("Pocieszce"). Przypisuje się mu autorstwo wiersza, na tablicy wmurowanej w ścianę sieni, od strony ogrodu:
"Gdzie wielkość przed swym blaskiem szukała schronienia,
Szuka skromny potomek śladów swej wielkości.
W miłej, samą przeszłością zbogaconej włości,
Znajdzie dawną otwartość i dawne wspomnienia."


Wrońska Ludwika - w latach 1979-86 - dyrektor Szkoły Podstawowej nr 95 (przy ul. Wileńskiej w Krakowie). Następczyni na tym stanowisku Danuty Jaromin.

Wyspiański Stanisław (1869-1907) - dramatopisarz, poeta, malarz, scenograf; w latach 1896-98 brał udział w odnawianiu polichromii w parafialnym dla mieszkańców Prądnika Białego - kościele św. Krzyża. Ostatnie miesiące życia (1906-07), spędził w Węgrzcach, gdzie za pieniądze z nagrody, przyznanej przez Akademię Umiejętności, kupił dom i osiadł wraz z żoną Teodorą. Umarł niedługo potem w szpitalu na Wesołej, zwanym przez właściciela - dr M. Rutkowskiego - "Domem Zdrowia". Pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce. Jego imieniem został nazwany m.in. park w dzielnicy IV m. Krakowa - Prądnik Biały.



Z

Zając Aleksander - pełniący obowiązki prezesa Klubu Sportowego "Prądniczanka" w 1982 r., przed objęciem tej funkcji przez Jerzego Hajdasza.

Załucki Adam - prezes Klubu Sportowego "Prądniczanka" w latach 1974-80.

Zamoyska Katarzyna z Ostrogskich - zakłada w 1639 r., na południowej części gruntów prądnickich, za Bramą Mikołajską, osadę mieszczańską o nazwie Wesoła (centrum osady to okolice kościoła św. Mikołaja). Jest to pierwsza prywatna jurydyka podkrakowska.

Zamoyski Jan (1542-1605) - kanclerz i hetman wielki koronny (od 1578 i  1581); wybitny mąż stanu, sekretarz Zygmunta Augusta; przyczynił się do elekcji Anny Jagiellonki i wprowadzenia na tron polski Stefana Batorego. Z powodzeniem dowodził obroną Krakowa przed wojskami arcyksięcia Maksymiliana Habsburga (1587): na polach Prądnika Tynieckiego stoczył decydującą bitwę, która od wielkiej ilości przelanej krwi, przyczyniła się ponoć do nadania temu rejonowi nazwy Prądnik Czerwony. Inna wersja mówi o krwawej bitwie wojsk kanclerza w okolicy Korzkwi (10 kilometrów w górę rzeki Prądnik), po której to bitwie spływająca z nurtem rzeki krew widoczna była jeszcze aż w tym rejonie.

Zawadzki Stanisław - autor projektu przebudowy pałacu Czartoryskich (na Wesołej), jakiej dokonano w latach 1788-92, dla przystosowania istniejącego w Ogrodzie Botanicznym budynku do potrzeb "gwiaździarni", czyli Obserwatorium Astronomicznego.

Zawiejski Jan (1854-1922) - architekt; autor projektów m.in.: kilku szkół krakowskich, Akademii Handlowej i Teatru Miejskiego (dzis. im. J. Słowackiego); architekt miasta Krakowa od 1900 r.; projektant pierwszych pawilonów Szpitala im. dr Anki, powstałych przy ul. Prądnickiej w 1919 r. (dzisiejszy Szpital im. Jana Pawła II).

Zdrojewski Walerian - jeden z powojennych prezesów Huty Szkła "Prądniczanka"; w latach 1955-57 przyczynił się wydatnie do wybudowania pawilonu Klubu Sportowego "Prądniczanka", przy ul. A. Boboli, oraz przystani wioślarskiej tegoż klubu nad Wisłą.

Zebrzydowski Andrzej, bp (herbu Radwan) - biskup krakowski w latach 1550 - 60. Po objęciu biskupstwa, zakłada przy biskupiej rezydencji na terenie Prądnika Biskupiego, na wzór włoski - duży kwaterowy ogród.

Ziejka Franciszek prof. dr hab. - ur. 1940 w Radłowie; w 1963 r. ukończył na UJ filologię polską i pozostał na uczelni jako pracownik naukowy. Profesorem został w wieku 51 lat. Jego droga do najwyższej godności uniwersyteckiej wiodła przez stanowiska: wicedyrektora Instytutu Filologii Polskiej, dziekana Wydz. Filologicznego i prorektora UJ. W 1978 r. zamieszkał na nowym osiedlu w Prądniku Czerwonym. Rektorem UJ został w 1999 r. Spośród jego prac literackich można wymienić takie jak: "W kręgu mitów polskich", "Panorama racławicka", "Z dziejów kultury i literatury polskiej". Ma też w swoim dorobku słuchowiska radiowe i sztuki dla Teatru TV. Jest laureatem wielu nagród, m.in.: Ministra Edukacji Narodowej, Miesięcznika Literackiego, Życia Literackiego.

Zychal Jerzy - aktualny dyrektor Szkoły Podstawowej nr 58 w Prądniku Białym (przy ul. Zielińskiej). Człowiek potrafiący wprowadzić w miejscu nauki i pracy przyjazną atmosferę dla uczniów i nauczycieli. Zdaniem wielu rodziców komunikatywny i skuteczny w działaniu.

Zygma Zdzisław - w latach 1962-66 wicedyrektor, a potem (1966-72) dyrektor Szkoły Podstawowej nr 95 na os. Wiśniowa. Stanowisko dyrektorskie przejał po pierwszym dyrektorze szkoły - Mieczysławie Labie. Autor dwóch książeczek o dziejach szkoły, wydanych przy okazji jubileuszów 25 i 40 lecia tej placówki.

Zygmunt Stary - król polski w latach 1506-48. Na jego panowanie przypada "złoty wiek" kultury polskiej. Tzw. "król dzwonów polskich" zawieszony na Wawelu (1521) nazwany został jego imieniem. W 1525 roku przyjął hołd lenny od księcia Prus Albrechta Hohenzollerna (zwany Hołdem Pruskim). Za jego panowania został wybudowany w Prądniku słynny pałac biskupi (1545-47). W 1546 r. wydał "Postanowienia rzemiosła papierniczego" - jedyny znany z tego okresu regulamin papierni, pisany m.in. dla świetnych papierni prądnickich.



Ż

Żak Stanisław - nauczyciel Szkoły Powszechnej w Prądniku Czerwonym, który w roku 1929 ufundował kosztem 500 zł. pierwszy sztandar szkoły. Poświęcenia sztandaru, dokonał w grudniu tego samego roku, ówczesny proboszcz parafii Dobrego Pasterza - ks. Józef Tomera.

Żurowska Felicyta - w latach 1916-22 przełożona Towarzystwa Ekspiacyjnego Imienia Maryi; kierowniczka "Zakładu Matki Boskiej Częstochowskiej dla opuszczonych sierót" w Prądniku Czerwonym, przy ul. Krowiej (dzisiaj Naczelnej). Mimo skromnych warunków materialnych, nie odmówiła pierwszemu proboszczowi nowo organizowanej parafii - ks. J. Mazurkowi - schronienia pod dachem zakładu, po wyeksmitowaniu go przez dominikanów z ich folwarku. Tuż przed rozwiązaniem Towarzystwa Ekspiacyjnego (1922), na podstawie statutu, upoważniła biskupa krakowskiego ks. Adama Sapiehę do dysponowania majątkiem Towarzystwa. Ten, korzystając z pełnomocnictwa, przekazał zakład Stowarzyszeniu Rodziny Sierocej w Krakowie.